Ina fuskantar fuskar mahaifiyata game da mahaifina

Salam ‘yan uwa… Lokacin da nake ƙarama, na kasance ina ƙaunar mahaifina sosai. Mu ‘yan’uwa uku ne, sauran biyun kuma koyaushe sun kasance mafi kusanci da mahaifiyata. Sa’an nan lokacin da na kai shekara 13, mahaifina ya bar mu kawai, kuma tsawon shekaru duk muka ji wannan ɗimbin baki. Ni kaina ban yi magana da shi tsawon shekaru huɗu ba. A duk wannan lokacin, mahaifiyata ta yi aiki tuƙuru don ta ba ni da manyan ’yan’uwana guda biyu rayuwa mai kyau. Ta tabbatar da cewa ba mu taɓa jin yunwa ba, muna da tufafi, muna da ilimi, kuma muna iya yin abubuwa. Ta magance komai da wannan ƙarfin da har yanzu yana ba ni mamaki. Ba zan taɓa daina godiya ga ta ba. Ina ƙaunar mahaifiyata daga gindin zuciyata, kuma ba zan iya mantawa da duk abin da ta yi sadaukarwa ba. Yayin da nake girma, daga ƙarshe na gafari mahaifina. Yanzu yana tsufa, lafiyarsa ba ta da kyau, kuma a gaskiya, a gaban Allah, ba zan iya riƙe baki har abada ba. Ban goge abin da ya yi ba, amma na yanke shawarar daina ɗaukar wannan nauyi kuma kawai in ci gaba. Mahaifiyata, duk da haka, ba ta taɓa yarda na gafarta masa ba. Ba za ta ƙyale ni in ziyarci gidansa ba, kuma tana ƙin ko sanin cewa na yi lokaci tare da shi. Abin da ya fi zafi shi ne ina jin kamar ta yi niyya ta baƙin ciki musamman a kaina. ’Yan’uwana maza ba su taɓa fuskantar irin wannan zargi ba. Wani lokacin ina tunanin watakila ya fi sauƙi a gare ta ta huda ‘yata fiye da ’ya’yanta maza, ko watakila ta tuna yadda na kasance kusa da shi tun yana yaro kuma ya fi zafi cewa na bar shi. Shekaru sun shuɗe, kuma mahaifiyata har yanzu tana riƙe da wannan fushi. Ina ƙoƙari na ƙoƙari kada in huda wannan rauni. Yawancin lokaci ba na ambaton mahaifina, ba na kawo shi, kuma in guji batun gaba ɗaya. Ranar Talata da ta wuce, ina kan kira da shi lokacin da mahaifiyata ta zo gida. Kira ba ya wuce mintuna goma, amma a fili hakan ya isa ya jefa gidan cikin hargitsi. Ta zarge ni da yin hira da shi kamar babu wani abu mai raɗaɗi da ya taɓa faruwa. Ta tuna mini da duk abin da ta yi a gare mu kuma ta gaya mani cewa yin magana da mahaifina bam ya zama ɗaya daga cikin manyan cin amanar da za ta iya fuskanta daga ɗanta. Na yi ƙoƙari in bayyana cewa ba zan iya zama mai fushi har abada ba, ko da na tuna da kurakuransa. Allah yana da jinƙai sosai a gare mu, to, wanene ni ne in ƙi jinƙai ga mahaifina? Wane abu kuma zan yi yanzu face in yarda da abin da ya faru kuma in yi ƙoƙarin ci gaba? Shi har yanzu mahaifina ne, kuma girmama iyaye babban aiki ne a Musulunci. Ko da yake mahaifiyata tana aiki da gaske kuma ta sadaukar da kanta ga imaninta, ba ta yarda da abin da na ce ba. Har ma ta ɓata min rai don har yanzu ina kiran wannan mutumin "mahaifina." Ta fusata, kuma yanzu bayan kwanaki, har yanzu tana fushi da ni. Na rasa a nan. Ina jin laifi don sanya ta cikin waɗannan ji kuma na sa ta tunanin ɗanta ya ci amanar ta. Amma a lokaci guda, ba zan iya ture mahaifina ba. Ba na so in makale in zaɓi tsakanin su. Na sami ciwon mahaifiyata da duk abin da ta jimre. Na san yadda ta yi sadaukarwa, kuma ina godiya har abada. Amma kuma ina fata in sami sarari don in bi hanya ta kaina tare da mahaifina, in gafarta masa kuma a zahiri in yi dangantaka a yau ba tare da jin kamar ina soka mahaifiyata a baya ba. Ba ina ƙoƙarin rage darajar abin da ya yi ba, kuma ba ina ƙoƙarin yin kamar baya bai taɓa faruwa ba. Ina so kawai in ci gaba ba tare da wannan zaɓin da aka tilasta a kaina ba. Ta yaya zan iya sa abubuwa su yi daidai da mahaifiyata? Ta yaya zan taimaka mata ta ga cewa gafarta masa ba yana nufin na manta da kurakuransa ko kuma ina ƙaunta ta da ƙasa ba? Idan kowa yana da shawarwari, musamman daga ra’ayin Musulunci, zan yi godiya da gaske. Na gode da karantawa, ‘yan uwa…