وقتی درد بیش از حد تحمل میشود – اسلام چه میگوید؟
السلام علیکم، من الان در جایگاه واقعاً تاریکی هستم، با افسردگی شدید و افکار پایان دادن به زندگیام دست و پنجه نرم میکنم. همیشه احساس میکنم فقط یک بار اضافی هستم، انگار که باید عشق را با مفید بودن به دست بیاورم. پذیرفتن تقدیرم خیلی سخت است، و ترسناکترین چیز این تصوره که ممکنه عمر طولانی در این عذاب گرفتار بمونم. از هر طرف با آزمایش مواجه شدم – خانواده، ذهنم، جسمم. مشکلات پوستی بدی دارم که روحیهام رو کاملاً از بین میبره. مردم میگن "شکرگزار باش، به چیزی که دیگران میکشن فکر کن،" اما این درد من رو پاک نمیکنه. و وقتی میگن "فقط بیشتر دعا کن،" قلبم میگیره، چون من همین الانم با تمام توانم به ایمانم چسبیدم. من داستانهای پیامبران رو میدونم، و نمازم رو رها نکردم، اما بعضی وقتها ناامیدی انقدر خردکننده است که مغزم خاموش میشه و احساسات کنترل رو به دست میگیرن. روز و شب، حتی موقع نیمهخواب، افکار خودکشی با طناب به سراغم میاد. شرایط خانوادگیم انقدر سنگینه که فقط شنیدن اسم یا صدای اونها میتونه باعث وحشت و اون افکار تاریک بشه. من مدام دعا میکنم، اما بعضی وقتها به خودم میام و میبینم دارم فکر میکنم که آیا اصلاً دعاهایم جایی میرسن یا نه. فقط آرزو میکنم خداوند رحمتش رو به سمت من بفرسته، چون خسته و فرسوده شدهام. هر روز، قدرت بیشتری برای جنگیدن رو از دست میدم. بعضی وقتها در دلم آرزو میکنم عمر کوتاهی داشته باشم، چون از سالها و سالها تحمل این درد میترسم. من این حرفها رو نه بخاطر ترک ایمانم میزنم. فقط دارم به شکلی دست و پنجه نرم میکنم که کلمات نمیتونن توصیفش کنن. اسلام چطور به انسانی که به این حد از ناامیدی میرسه نگاه میکنه؟ من رواندرمانی رو امتحان کردم، الان در حال انجام رُقیّه هستم، و هر موقع این احساسات به سراغم میان درخواست کمک میکنم، اما با گذشت زمان کمتر کمکم میکند.
این خیلی بهم سخت اومد. وقتی میگن "بیشتر دعا کن" حس میکنم مثل سیلی میخوره تو روحت، چون همین الان هم داریم با جون و دل دینمون رو نگه میداریم. این فکرهای تاریک تقصیر تو نیست، خواهر. این یه بیماریه، نه ضعف ایمان. لطفاً یه شماره اضطراری کنار دستت توی گوشیت ذخیره کن. ما توی امت به تو نیاز داریم.