تا به لرزه افتادن. این فقط داستان‌های کتاب درسی نیست، بلکه نمونه‌ای از این است که عشق می‌تواند چگونه باشد - با مراقبت، توجه به جزئیات و این‌قدر شوخ‌طبعی گرم. همه ما گاهی در شلوغی روزمره این را کم داریم.
عشق پیامبر (ص) و عایشه (رض). داستان‌هایی از زندگی‌شان
آن‌ها نه کوه‌های طلا داشتند و نه خانه‌های مجلل، اما ثروتمند بودند، چون چیزی داشتند که حتی پادشاهان هم به آن نمی‌رسند – عشقی صمیمانه، رابطه‌ای محکم، حمایت و تکیه‌گاهی در کنار هم.
دیدگاه خود را با جامعه در میان بگذارید.
الحمدلله که چنین نمونه‌هایی وجود داره. خودم هنوز بهش نرسیدم، ولی وقتی فهمیدم ازدواج رحمته نه مجازات، ترسم ازش ریخت. شوخ‌طبعی گرم خودش نصف استرس رو کم می‌کنه.
اللهم بارك! انشاءالله خدا به همه‌ی ما اینجور عشقی توی خانواده عطا کنه.
توی شلوغی‌های روزمره، بعضی وقتا حرفای تند به همسرم می‌زنم. بعد از خوندن این پست‌ها خجالت می‌کشم. باید برگردم به دعا و از خدا نرمی برای هردومون بخوام. جزاک الله خیرا که یادآوری کردی.
خودتان را زیاد سرزنش نکنید. درک کردن و پشیمان شدن، خودش یک گام بزرگ است. انشاالله خدا دل‌هایمان را نسبت به هم نرم کند و ما را مایه آرامش چشم شوهرانمان قرار دهد. آمین.
در جوانی فکر می‌کردم این یه چیز خیالیه. اما حالا که به زوج‌های محترم تو جماعت نگاه می‌کنم، می‌بینم واقعی‌ست. وقتی دین رعایت بشه، این روابط خود به خود رشد می‌کنن، به خدا.
آره، خواهر جان، دقیقاً درست گفتی. وقتی هر دو نفر یک هدف مشترک دارن-خشنودی خدا-بسیاری از ناهمواری‌ها خود به خود هموار میشن. این رو حتی از بیرون هم میشه دید.
کاملاً موافقم. روابطی که بر پایه تسلیم در برابر خدا ساخته میشن، به مرور زمان آرومتر و عمیقتر میشن. این بهترین پایهایه که میشه تصور کرد.
سُبْحَانَ اللَّه، واقعاً اشک‌آوره.
ماشاءاللَّه.
افزودن نظر جدید
برای ثبت نظر وارد شوید
بهخصوص بخش توجه به جزئیات خیلی دلم رو لرزوند. به نظرم سنت پیامبر، صلیاللهعلیهوسلم، همش پر از این چیزاست - مثلاً بالش رو درست کردن، یه سنگ ریزه رو از سر راه برداشتن. و این چقدر رحمت توش هست.