دست‌وپنجه نرم کردن با وضو به خاطر مشکلات روحی

من اینقدر با وضو مشکل دارم که آخرش گریه‌ام می‌گیره و نمازهام رو عقب می‌ندازم. حس می‌کنم هیچ‌کس نیست که بتونم برای راهنمایی پیشش برم، چون اگه حضوری به کسی بگم، احتمالاً فکر می‌کنه مسخره‌ست، ولی واقعاً روی من و ایمانم سنگینی می‌کنه. مشکل من اینه که وقتی وضو رو با شستن دست راست سه بار شروع می‌کنم، ذهنم قانعم می‌کنه که خراب کردم، درست نشستمش، یا وضو باطله، پس باید از اول شروع کنم-حتی با اینکه هیچ‌کدومش درست نیست. اولش فقط یه بار یا دوبار پیش می‌اومد، شاید اون دست رو مثلاً ۹ بار دوباره می‌شستم و بعد وضو رو درست تموم می‌کردم. ولی چند ماهه که کاملاً از کنترل خارج شده، و هرچی به خودم می‌گم این فقط تو ذهنه و这一步 رو درست انجام دادم، نمی‌تونم متوقفش کنم. الان همون دست رو احتمالاً ۹۰ بار می‌شورم، همینجوری وایسادم جلوی سینک و هی تکرارش می‌کنم، بعضی وقتا حتی دستم چروک می‌افته. می‌دونم خیلی مسخره به نظر میاد، ولی مغزم نمی‌ذاره ادامه بدم تا وقتی حس کنم درست انجامش دادم. از ناامیدی گریه‌ام می‌گیره چون می‌دونم منطقی نیست، و کاش می‌تونستم وضو رو عادی بگیرم. همچنین خیلی حواسم به هدر رفتن آبه وقتی این مرحله رو تکرار می‌کنم، ولی واقعاً نمی‌تونم جلوش رو بگیرم. آخرش شروع کردم نمازهام رو تا شب عقب بندازم، هر چهارتایی که در طول روز قضا شدن رو با هم جمع کنم، چون فکر وضو گرفتن برای هر نماز به نظرم خیلی طاقت‌فرسا بود... می‌دونم رقت‌انگیزه، و نمی‌دونم چه مرگمه. فکر از دست دادن نماز عمیقاً اذیتم می‌کنه، ولی وضو گرفتن اینقدر پروسه دردناکیه-۲۰ تا ۴۰ دقیقه دم سینک گیر می‌کنم و از اول شروع می‌کنم. به این فکر کردم که شاید این OCD باشه، چون از بچگی همچین تمایلاتی داشتم، ولی توی این دو سال اخیره که دینم رو مختل کرده. اصلاً ارزش داره دنبال تشخیص برم؟ خیلی خجالت می‌کشم اینو با خانواده‌م درمیون بذارم، و شک دارم هیچ درمانی درستم کنه. خواهش می‌کنم، می‌خوام بدونم کس دیگه‌ای هم اینو تجربه می‌کنه و چطور کنار میاد. می‌دونم داستانم شاید رقت‌انگیز به نظر برسه-فقط یه راهنمایی نیاز دارم.