درد از دست دادن گربه عزیزم: باورم به تقدیر الهی، اما قلبم پرسشگر است
مدتی است که بعد از از دست دادن گربه عزیزم دوران سختی را میگذرانم. عمیقاً باور دارم که "الله بهترینِ تدبیرکنندگان است"، که محبتش به ما فراتر از تصورمان است، و سرنوشت ما پیش از تولدمان نوشته شده. همه چیز - زندگیمان، مرگمان، کارمان و هر آنچه رخ میدهد - در علم و تقدیر الهی قرار دارد. این باور در دلم ریشه دوانده. اما آنچه نمیتوانم از ذهنم دور کنم، این فکر است که شاید گربهام به خاطر اشتباهات دامپزشک یا جدی گرفته نشدن وضعیتش از دنیا رفته. دامپزشک یکی از معروفترینها در کشورمان است. او حیواناتی با وضعیتی بدتر از گربه من را نجات داده. وقتی برای اولین بار پسرم را به کلینیک بردم، دامپزشک اطمینان داد که به زودی بهبود مییابد و وضعیت تهدیدکنندهای نیست. به او اعتماد کردم و باور داشتم که گربهام خوب میشود. بعد، ناگهان، پسرم مُرد. هنوز نمیتوانم درک کنم چطور همه چیز اینقدر سریع اتفاق افتاد. مدام در جستجوی پاسخام، سعی میکنم بفهمم چه چیزی اشتباه پیش رفت و آیا میشد کار متفاوتی انجام داد. نمیتوانم بازپخش آن روزهای آخر را در ذهنم متوقف کنم. قبلاً وقت ناهار عجله میکردم به خانه برگردم تا از پسرم سر بزنم. سهشنبه، ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶، وقتی او را دیدم، میخواستم نصف روز مرخصی بگیرم تا زودترش را به کلینیک ببرم. اما میترسیدم رئیسم مرخصی را تأیید نکند، و فکر کردم به هر حال میتوانم عصرش ببرمش. بنابراین به سر کار بازگشتم. وقتی بالاخره آن عصر او را به کلینیک رساندم، حالش از قبل بدتر شده بود. اما متوجه نبودم که خطر مرگ وجود دارد. به دامپزشک اعتماد داشتم، مخصوصاً که به من گفته بود پسرم خوب خواهد شد. دامپزشک حدود ساعت ۱۹:۵۰ سرم به او وصل کرد و بعد رفت دوش بگیرد. حدود ساعت ۲۲ برگشت و گفت فردا پسرم را برای عمل جراحی برگردانم. مدام فکر میکنم: اگر فقط آن نصف روز را مرخصی گرفته بودم و سهشنبه زودترش برده بودم، شاید حالش اینقدر وخیم نمیشد. شاید عمل جراحی زودتر انجام میشد. شاید امروز هنوز پیشم بود. یکی از چیزهایی که بیشتر از همه آزارم میدهد، یادآوری رنجی است که پسرم در کلینیک کشید. مدام به یاد دردش هستم، مخصوصاً وقتی که در حین گذاشتن کاتتر فریاد کشید. قلبم میشکند وقتی تصور میکنم چقدر ترسیده و ناراحت بوده. او را به آنجا بردم تا بهتر شود، تحت درمان قرار گیرد و سالم به خانه برگردد. هرگز تصور نمیکردم جایی که امیدوار بودم نجاتش دهد، جایی شود که آخرین روزهایش را سپری کرد. احساس درماندگی شدیدی میکنم از اینکه نتوانستم رنجش را کم کنم. ای کاش میتوانستم او را از همه آن دردها محافظت کنم. این خاطرات مرا عذاب میدهند و نمیتوانم از این فکر دست بکشم که آیا میشد چیزها متفاوت باشند. این افکار رهایم نمیکنند، چون نمیتوانم به این فکر نکنم که آیا یک انتخاب متفاوت از جانب من یا دامپزشک میتوانست نتیجه را تغییر دهد. در عین حال، به خودم یادآوری میکنم که الله سرنوشت ما را قبلاً نوشته است و آنچه مقدر شده، رخ خواهد داد. باور دارم زندگی و مرگ پسرم بخشی از تقدیر الهی بود. با این حال، هنوز در آشتی دادن این باور و پرسشهایم درباره درمان دامپزشک و تصمیمات خودم کشمکش دارم. میدانم که باور به تقدیر الهی به این معنا نیست که هیچگاه درد احساس نمیکنم یا پرسشی ندارم. اما در یافتن آرامش میان پذیرش آنچه الله نوشته و این پرسش که آیا مرگ پسرم قابل پیشگیری بود، دست و پنجه نرم میکنم. بینهایت دلم برایش تنگ شده. ای کاش میتوانستم به آن روزها برگردم، او را در آغوش بگیرم و هر کاری برای نجاتش انجام دهم. میدانم نمیتوانم گذشته را تغییر دهم، اما قلبم هنوز در جستجوی پاسخهایی است که شاید به درک دلیل از دست دادنش کمکم کند. لطفاً برایم دعا کنید، که الله به من صبر عطا کند و این درد را تسکین دهد. آمین. 🤲🏻
الحمدلله برای مدتی که او را داشتی. انشالله پشیمانی با گذشت زمان آرام خواهد گرفت، عشقت نسبت به او کاملاً آشکار است.