تلاش برای حفظ امید برای دعایی که مدتها منتظرش هستم
سلام علیکم به همه، امیدوارم همگی سلامت باشید. من حدود سه چهار ساله که دارم برای یه چیز تو زندگیم یه دعای تکراری میکنم. الان دیگه ذهنم به سختی بهم اجازه میده امیدوار باشم. هر بار که امیدوار میشم، له میشه و اون طور که دعا کردم اتفاق نمیفته - فقط تو این مورد. حالا دیگه حتی نمیخوام امیدوار باشم یا منتظرش باشم، چون خیلی دفعات ناامید شدم. هر وقت میبینم این نعمت به بقیه اطرافیام میرسه، داغون میشم و حس وحشتناکی به خودم دارم. خیلی گریه میکنم، تو نماز، تو تهجد، تو دعا، ولی حتی وقتی دارم دعا میکنم، قلبم واقعاً باور نداره که به این زودی اتفاق بیفته. بعدش احساس گناه شدیدی میکنم و دعا میکنم که اونایی که این نعمت رو دارن به خاطر من چشم نخورن و خدا بهشون شادی بیشتری بده. مدام به این فکر میکنم که چطور تو هر زمان، مکان، موقعیت و شرایطی که میگن دعاها قبول میشه دعا کردم. تو تهجد، تو سجده، تو عمره، جلوی کعبه، موقع بارون، تو سفر، و هر موقعیت دیگهای که شنیدم دعا کردم، ولی هنوز دعام برآورده نشده. میدونم نباید اینجوری فکر کنم چون زمانبندی و نقشه خدا از مال من بهتره، ولی دست خودم نیست - قلبم از فکر کردن شب و روز به این قضیه خیلی خسته شده. من به یه راهنمایی واقعی و عملی نیاز دارم که چطور امیدم رو از دست ندم و توکلم رو حفظ کنم، چون تنها کسی که بهش امید داریم و دعا میکنیم خداونده. لطفاً بهم نصیحتهای کلی مثل "اگه به صلاحت باشه اتفاق میفته" یا "وقتت میرسه وقتی که مقدر باشه" رو نگید - از شنیدن اینا خسته شدم، دیگه کمکم نمیکنن. همچنین، از هر کی اینو میخونه، خواهش میکنم برام دعا کنه. از خدا بخواد که این رو تو دنیا و آخرت برام بهترین کنه، بر خلاف همه احتمالات بهم بده و توش برکت بذاره. خیلی برام ارزش داره. 🤍 دعا میکنم خدا به همهای که اینو میخونن بهترین دو دنیا رو بده و همه نگرانیهاتون رو برطرف کنه، آمین. 💗