[داستان] به جای اینکه روی فهرست کارها وسواس داشته باشید، شروع کنید به نوشتن فهرست کارهای انجام شده - بسم‌الله

السلام علیکم - اخیراً متوجه شدم که یک عادت وجود داره که به آرامی انگیزه‌ام رو می‌کشه. هر وقت چیزی رو به پایان می‌رسانم، به خودم می‌گم که مهم نیست. همه‌ تلاش‌هام رو کم اهمیت جلوه می‌دم و با گذر زمان شروع کردم به این باور که هرگز تغییر نمی‌کنم یا بهبود نمی‌یابم. چند ماه پیش یه پیاده‌روی ۲۵ کیلومتری بی‌برنامه کردم. هشت ساعت راه رفتیم. یکی از دوستان خیلی بعدش افتخار کرد و برای قدرتش شکرگذار بود. اما من به خودم گفتم چون نفسم گیر نکرد، این کار خیلی هم هیجان‌انگیز نبود. همون واکنش توی جاهای دیگه هم ظاهر شد و بالاخره متوجه شدم که این نواخت تواضع نیست - بلکه تخریب خودم هست. اگر فقط وقتی که در عذاب هستم تلاش رو بشناسید، هیچ‌وقت حس افتخار نمی‌کنم. اگر فقط رشد رو وقتی که شدید هست بشمارم، دستاوردهای ساکت رو از دست می‌دم. اگر فقط وقتی که کار خاصی انجام داده‌ام، بهش بگم موفقیت، همیشه احساس می‌کنم هیچ کار مفیدی توی زندگیم نکردم. این طرز فکر باعث شد از امتحان چیزهای جدید بترسم. به هر چالشی نگاه می‌کردم و فرض می‌کردم که برای کسی مثل من خیلی سخته. اولین کسی شدم که به خودم می‌گفتم نمی‌تونم این کار رو انجام بدم. پس تصمیم گرفتم یک لیست کارهای انجام‌شده نگه دارم - یک رکورد ساده از مواقعی که واقعاً چیزی ارزشمند انجام دادم، حتی اگر اون لحظه بزرگ به نظر نمی‌اومد. آموزش تعمیرات رو تماشا کردم و یاد گرفتم کمی از تعمیر وسایل برقی. داکتر کولر و ماشین لباسشویی رو تعمیر کردم. درزگیر خریدم و نوار شیشه‌ی شل در رو تعمیر کردم. قاب زیرینی که سال‌ها افتاده بود رو تعمیر کردم. چیزها رو دوباره سر جاشون گذاشتم، و خونه‌ام منظم‌تر و تمیزتر شد. توی یک رویداد رایگان محلی شرکت کردم و یک چراغ رومیزی کوچک هم گرفتم. توی سال گذشته بیشتر از ده کیلوگرم وزن کم کردم، با دعا و تلاش ثابت. سی کیلومتر رو یکجا دوچرخه‌سواری کردم. اون پیاده‌روی ۲۵ کیلومتری رو کامل کردم و واقعاً حس کردم استقامتم بهتر شده. نوشتن این موارد حس من رو تغییر داد. نشون داد که من به آرامی رشد می‌کنم. یادآوری کرد که باید اولین کسی باشم که پیشرفتم رو جشن می‌گیره و بابت این توانایی شکرگذار باشم. من به لیست کارهای انجام‌شده‌ام ادامه می‌زنم. دیگه نمی‌خوام تلاشم رو پاک کنم. اگر با من هم‌نوا هستید، این رو به عنوان یک یادآوری ملایم در نظر بگیرید: پیشرفت شما مهمه، حتی وقتی که همیشه برای خودتون اعتبار قائل نیستید. الحمدلله برای هر قدم کوچک.