به دنیای طلایی توت‌عنخ‌آمون قدم بگذارید - سلام علیکم از موزه بزرگ مصری

السلام علیکم - حتی اگه توت‌عنخ‌آمون قدرتمندترین فرمانروای مصر نبود، اما میراثش مطمئناً همچنان درخشان هست. در حالی که خیلی‌ها ممکنه به یاد آوردن کارهای یک پادشاه جنگاور قدرتمند مثل رامسس دچار مشکل بشن، نام پادشاه توت هنوز هم نمایانگر جلال مصر باستانه. بیشتر از ۳۲۰۰ سال بعد از مرگش به عنوان یک نوجوان، کشف قبر تقریباً سالمش در سال ۱۹۲۲ موجی از علاقه جهانی به گنجینه‌های مصری باستانی ایجاد کرد - و با توجه به جمعیتی که این هفته برای دیدن وسایلش به موزه بزرگ مصری در گیزا اومده بودن، به نظر می‌رسه این علاقه هنوز کمرنگ نشده. افتتاح موزه برای اولین بار تقریباً همه مجموعه‌های قبر توت‌عنخ‌آمون رو با هم جمع کرده. بیشتر از ۴۵۰۰ قلم در معرض نمایش هستن - ظروف و گلدان‌های سنگ آلاباستر، مبلمان‌های با دقت کنده‌کاری شده، صندل‌ها و جوراب‌های کتان به طرز باورنکردنی خوبی حفظ شده، و چندین اثر هنری زیبا. مردم به ویژه به ماسک دفن طلای خالصش جذب می‌شن، که حالا فضایی اختصاصی به عنوان نقطه اوج گالری‌های توت‌عنخ‌آمون داره. در اولین روز عمومی موزه، جمعیتی ثابت برای گرفتن عکس در حال آمد و رفت بودن، در حالی که نیروهای امنیتی به آرامی اونا رو در فاصله‌‎ای محترمانه نگه می‌داشتن. اگه شما هم دور یک نقاشی معروف در یک موزه بزرگ دیگه جمعیت دیده‌اید، صحنه رو می‌شناسید. جو واقعاً هیجان‌انگیز بود، چون مردم از سرتاسر جهان صف کشیده بودن برای ملاقات با این اثر نمادین. یک تأثیرگذار (اینفلوئنسر) برای زاویه‌ها در حال ژست گرفتن بود، یک جوان مصری با افتخار پرچم کشورش رو به دوش انداخته بود، و یک زن بریتانیایی مسن‌تر به شوهرش گفت که برای این بازدید دهه‌ها منتظر بوده. من چند سالی رو در قاهره زندگی کردم و شاهد بودم که موزه بزرگ مصری چطور شکل گرفت. گالری‌های توت‌عنخ‌آمون بی‌شک جواهر تاج اون هستند. یکی از تورهای راهنما در اوایل توسط یک باستان‌شناس جوان به نام شروق ممدوح هدایت می‌شد، که اشتیاقش خیلی مسری بود وقتی که حدود ۴۰ نفر رو به نمایش آثار برجسته دعوت کرد. چهار مقبره چوبی طلایی به خاطر اندازه و ثروتشون به راحتی تو چشم می‌زنند. مقبره بیرونی نمادهایی طلایی و فیروزه‌ای از ایزیس، الهه مرتبط با جادو و مراقبت، رو به نمایش گذاشته، در حالی که سایر مقبره‌ها خدایان متعددی رو با جزئیات دقیق نشان می‌دهند. شما همچنین سه تابوت طلایی رو می‌بینید، از جمله تابوت ۱۱۰ کیلوگرمی طلای خالص که روزگاری مومیایی توت‌عنخ‌آمون رو در خودش نگه داشته بود. تابوت حالا خالی‌ست - مومیایی در مکان اصلی‌اش در دره‌ی پادشاهان باقی مونده و جابه‌جایی اون خیلی fragile (شکننده) به نظر میاد. کالسکه‌های تزئین شده توت، که زمانی تکنولوژی روز به حساب میومد، و تخت سلطنتی طلایی جواهرنشون هم به نمایش گذاشته شده. پشت تخت در حالتی از همسرش، ملکه انخس‌انامون، رو نشون می‌ده که روغن معطر رو روی شونه‌اش می‌ریزه در حالی که خدای خورشید آتن به پایین نگاه می‌کنه - صحنه‌ای که به طرز شگفت‌انگیزی حفظ شده و رنگ‌هاش بعد از بیش از سه هزاره هنوز هم درخشان هستند. گاهی چیزای کوچیک خیلی با معنا می‌شن. یک نمایش از صدها مجسمه شابی (شبه) کوچک - که در قبرها گذاشته می‌شدند تا در زندگی پس از مرگ به مرده خدمت کنند - شما رو دعوت می‌کنه تا تصور کنید اونا چطور به زندگی برمی‌گردن تا نیازهای پادشاه رو برای ابد برآورده کنند. توجهی که مردم به آماده‌سازی برای زندگی پس از مرگ داشتن، نشون می‌ده چقدر این عقاید مهم بودن. به طور کلی، این تجربه‌ای احساسی هست که تاریخ، ایمان به زندگی پس از مرگ، و مهارت‌های فوق‌العاده هنرمندان باستانی رو ترکیب می‌کنه. بی‌تردید، بازدیدهایی مثل این الهام‌بخش قدردانی از میراث انسانی مشترک ما هستند. https://www.thenationalnews.com/arts-culture/2025/11/07/review-king-tut-tutankhamun-gallery-grand-egyptian-museum/