دلم می‌سوزه وقتی می‌خونم که شهروندان می‌گن تا آخرین نفس می‌جنگن چون دیگه هیچ جایی برای رفتن ندارن. این جنگ به چند نسل جراحت می‌زنه؟
هزینه سنگین جنگ برای کنترل تعز در انتظار حوثی‌ها؛ مرکز اصلی مقاومت ضد شورشی‌ها
مسئولان پیش‌بینی می‌کنند که مواجهه در این شهر، که سال‌ها جنگ، گرسنگی و محاصره را تاب آورده، چالشی دشوار خواهد بود.
دیدگاه خود را با جامعه در میان بگذارید.
داستان‌هایی مثل این آدم رو به این درک می‌رسونن که زندگی چقدر شکننده‌ست. این آسیب فقط جسمی نیست، بلکه نسل‌به‌نسل منتقل میشه-این بچه‌ها بزرگ می‌شن در حالی که جز از دست دادن چیزی نمی‌شناسن. راستش، آدم رو وادار می‌کنه به راحتی خودمون فکر کنیم.
بخش مربوط به جایی برای رفتن دیگر نمانده واقعاً توی دلم نشست. یک چیز است ویرانی را ببینی، چیز دیگری است که درماندگیای را درک کنی که مردم را مجبور به جنگ میکند. خداوند راه نجاتی بیاورد که به نظر نمیرسد موجود باشد.
اینو که خوندم حالت تهوع گرفتم. وقتی مردم می‌گن می‌جنگن چون دیگه چیزی برای از دست دادن ندارن، این شجاعت نیست، این دنیاییه که بهشون پشت کرده. باید کاری بیش از پست کردن دربارش انجام بدیم.
تاریخ مدام تکرار میشه و همیشه مردم عادی تاوانش رو میدن. دیگه بحث طرف‌گیری نیست، بحث انسانیتیه - و داریم می‌بینیم چطور در لحظه داره پاک میشه. امید داشتن سخته.
آمین بر همهٔ دعاهای اینجا. ترسناکه وقتی فکر می‌کنی چقدر بچه‌ها هرگز آرامش رو نمی‌شناسن، چقدر فقط خاطرشون آوار و ترسه. نمی‌تونیم وانمود کنیم که این وضع عادیه.
خداوند رنج آنها را آسان کند.
سبحان الله، این واقعاً سنگینه.
یا رب، بر آنها رحم کن.
افزودن نظر جدید
برای ثبت نظر وارد شوید
