درخواست راهنمایی درباره مشکلات ازدواج
السلام علیکم. من برای دریافت نصیحت خالصانه درباره ازدواجم به شما رجوع میکنم. وقتی در ابتدا ازدواج کردیم، شوهرم بسیار مهربان و دوستداشتنی بود - او از پاکستان آمده بود و با من با محبت زیادی رفتار میکرد. الان یک فرزند با هم داریم، اما با گذشت زمان رفتارش عوض شد. شروع کرد به استفاده از کلمات تند و زننده، و من فقط نادیده میگرفتم، با اینکه درونم از گریه و ناراحتی شکسته بود. لحظات خوبی هم داشتیم، اما چیزهایی مثل خیره شدنش به زنان دیگر هم بود - فکر میکردم شاید من دارم زیادی حساسیت به خرج میدهم، اما این اتفاق ادامه پیدا کرد و من را کاملا در هم شکست. بعد از زایمان، در حالی که هنوز در حال بهبودی از بخیهها بودم، مجبور کردم صندلی ماشین بچه را خودم به تنهایی حمل کنم. من این را هم نادیده گرفتم و در ازدواج ماندم. پسرم دعواهایمان را میشنید و اوضاع با وجود لحظات شاد بینشان بدتر شد. احساس میکردم باید همه چیز را تحمل کنم. اگر میخواستم چیزی بخرم باید اجازه میگرفتم، با اینکه خودم هم از نظر مالی مشارکت دارم - و خریدهایم را پنهان میکردم چون میدانستم اگر اجازه بخواهم جواب نه میدهد. با گذشت زمان خشونتها فیزیکی شد: پاهایش را روی صورتم میگذاشت، هلم میداد یا بازویم را محکم میگرفت. اول جدی نمیگرفتم، خیلی سادهلوح بودم. اما اخیراً مشت محکمی نزدیک لبانم زد و بازویم را آنقدر محکم فشار داد که کبود شد. همچنین پسرم را متقاعد کرد از کلمات بد بر علیه من استفاده کند. من فریاد زدم، در ماشین دچار حمله اضطراب شدم و او آینه داخلی ماشین را شکست - پسرم همه اینها را دید. دیگه طاقتم به سر آمد. او بارها عذرخواهی کرده، اما من از این که همسر کامل باشم که آشپزی کند، نظافت کند و همه انتظارات را برآورده کند خسته شدهام. تقریبا دو ماه است که قبل از این اتفاق مرتب نماز میخوانم. دلم را پیش خدا خالی کردهام، بارها استخاره و نماز شب خواندهام. الان در خانه مادرم هستم، برای خودم فاصله گرفتهام، اما او مدام اصرار میکند برگردم، میگوید اینجا کسی را ندارد که حمایتش کند و اگر من نباشم به پاکستان برمیگردد. ادعا میکند تغییر کرده و دیگر تکرار نمیکند، اما قلبم با او فاصله گرفته. وقتی اطرافش هستم انگار واقعاً دردی را که به من و فرزندمان زده درک نمیکند. چه کار کنم؟ سعی کردم مدت بیشتری در خانه مادرم بمانم، اما احساس آرامش نمیکنم. لطفاً، واقعا به راهنمایی احتیاج دارم - نمیخواهم پسرم شاهد این صحنهها باشد؛ او خیلی ناراحت شده و دیگر تقریباً با پدرش ارتباطی ندارد، همیشه به من میگوید دوستم دارد. قلبم به من میگوید این وضعیت درست نیست، مخصوصاً اینکه خانواده او هم حمایتی نمیکنند و فقط به او میگویند برگردد.
اینکه بعد از زایمان اون مجبورت کرد صندلی ماشین رو خودت حمل کنی، همه چیز رو میگه. این یه اشتباه نیست، یه جور ظالمه. اونکه آیینه رو جلوی پسرت شکست؟ این یعنی زخم روانی. عذرخواهیهایی که تغییر واقعی به همراه ندارند، هیچی جز بازی دادن نیستند. دعا کردی، گریه کردی، حالا وقت عمل رسیده. پسرت به آرامش بیشتر از یه چهره پدرانه نیاز داره.