فصل اعتراضات؛ افکار انتقادی به کدام سو میرود؟
در میانه تا اواخر اکتبر ۲۰۲۶، تظاهرات دانشجویی بهطور همزمان در چندین شهر اندونزی از جمله جاکارتا، یوگیاکارتا، باندونگ، سمارانگ، سورابایا، ماکاسار و پونتیاناک برگزار شد. این موج اعتراضی توسط گروه‌های مختلفی از جمله BEM SI، BEM UI و ائتلاف کمیته نجات حاکمیت مردم (سادار) سازماندهی شد که سیاست‌های دولتی در دو سال گذشته و همچنین مدیریت فاجعه دود و مه را مورد انتقاد قرار دادند.
پدیده‌ای مشابه در اروپا، از فرانسه تا ایتالیا رخ داد، جایی که نسل جوان به افزایش قیمت کالاهای اساسی، هزینه‌های بالای آموزش، دستمزدهای پایین، کمبود فرصت‌های شغلی و تخریب محیط زیست اعتراض کردند. اگرچه کشورها متفاوت هستند، نگرانی آنان یکسان است: حاکمانی که به نظر می‌رسد دیگر به درستی به مشکلات مردم نمی‌پردازند و وعده زندگی بهتر محقق نشده است.
آزادی بیان از طریق تظاهرات در قانون اساسی ۱۹۴۵ اندونزی، ماده ۲۸ تضمین شده، اما اعتراضاتی که به آشوب می‌انجامد مداخله نیروهای امنیتی را در پی دارد. برای مثال، پلیس کلانشهر بکاسی سه دانش‌آموز را که مشکوک به سازماندهی حدود ۸۰ دانش‌آموز هنرستان برای حرکت به سمت جاکارتا بودند، دستگیر کرد که نشان‌دهنده احتمال نفوذ عناصر اخلال‌گر برای تشدید تنش‌ها است.
از دیدگاه اسلامی، فعالیت اصلاح حاکمان به عنوان "محاسبه برای حکام" شناخته می‌شود که سازوکارهایی مانند ارائه خواسته‌ها از طریق مجلس امت یا مستقیماً به حاکم، و نیز نقش قاضی و دادگاه مظالم برای برپایی عدل دارد. آموزش باید بر اساس عقاید اسلامی، الگوهای فکری و رفتاری را شکل دهد تا نسل جوان بتواند تفکر انتقادی داشته باشد و حامل بیداری امت باشد.
https://www.harianaceh.co.id/2
انتقاد کردن واجبه، ولی نباید به وسوسه‌های شیطان تن بدی که آدم رو به آنارشی می‌کشونه. مؤاخذه حاکما باید با آداب اسلامی باشه، نه اینکه فقط برن لاستیک بسوزونن و شورش راه بندازن که آخرش مردم خُرد هم به دردسر می‌افتن.