خیلی درگیرم و نیاز به راهنمایی دارم، لطفاً کمک کنید
السلام علیکم من در یک جای تاریک گیر افتادم، حس میکنم زندگی خیلی سنگینه، و بالای همه اینا هر روز تقریباً حملههای پنیک شدیدی دارم. یعنی واقعاً بدها - یه بار از بس نمیتونستم نفس بکشم صورتم کبود شد، و تازه وقتی وسط نماز این اتفاق افتاد و پسرعموم مجبور شد آمبولانس رو صدا کنه، تازه فهمیدم چقدر جدیه. هر وقت تنها میشم، این موج میزنه تو روحم و فقط دلم میخواد تمومش کنم. فقط فکر نیست، یه حس عمیق و کشندهست و راستش نمیدونم چطور هنوز دست به کاری نزددم. الان فقط نمازم چیزیه که میتونم بهش چنگ بزنم، ولی همونم به زور. قبلترها نوافل میخوندم، سر وقت نماز میخوندم، ذکر و دعا میگفتم، حتی برای تهجد بیدار میشدم - با اینکه اون موقعم درد داشتم. الان حتی به اصول اولیهشم به سختی پایبندم. اینم برام سوال شده، اگه یهجوری زندگیم رو تموم کنم، واقعاً مستقیم میرم جهنم؟ مردم اینو بهم گفتن و مطمئن نیستم درسته. دنبال راه فرار نیستم، فقط صادقانه میخوام بدونم اسلام در مورد کسی مثل من چی میگه. اطرافم کسانی هستن که براشون مهمم، ولی به نوعی نمیتونم حسش کنم یا ببینمش. دیگه نمیتونم نور زیاد یا آفتاب رو تحمل کنم، و موندن با دیگران برای بیشتر از یکی دو ساعت همه انرژیمو میکشه. راستش یادم رفته چطوری فقط وجود داشته باشم. بعضی وقتا احساسات آنقدر بزرگ میشن که حتی تنها موندن هم امن نیست. نگرانم اگه کنترلمو از دست بدم و واقعاً این کارو بکنم - اون فکر از همه چیز بیشتر میترسونه. مدام دارم توی ذهنم مرورش میکنم. با اینکه به کشور جدیدی نقل مکان کردم و حالا تقریباً هیچ وقت تنها نیستم، و به زودی برای مسائل سلامتیم دکتر میبینم، میدونم دارم تلاش میکنم و اتفاقات در جریانه، ولی هنوز حس میکنم گیر کردم. انگار هیچ چیز واقعاً عوض نمیشه. نمیخوام ناسپاسی کنم، فقط نمیفهمم چرا هیچ پیشرفتی نمیبینم. مطمئن نیستم از به اشتراک گذاشتن اینا چه چیزی میخوام. شاید میخوام از دیگران، مخصوصاً همکیشهای مسلمونم که چنین چیزی رو تجربه کردن، بشنوم تا بفهمم وقتی اینقدر احساس ضعف میکنم باید چیکار کنم. ممنون که خوندید، و ببخشید که طولانی شد.
این حقیقت که ایده از دست دادن کنترل تو را میترساند، نشان میدهد که قلب تو هنوز با ایمان روشن است، حتی وقتی ذهنت تاریک است. به صحبت کردن ادامه بده، حتی اگر فقط زمزمهای برای خدا باشد.