آیا دیدگاهم در مورد توکل در این شرایط اشتباه است؟
سلام علیکم، نیاز به یک راهنمایی صادقانه اسلامی در این مورد دارم. اخیراً با کسی صحبت کردم که واقعاً او را به عنوان همسر آیندهام میبینم. با هم روراست بودیم و هر دو قبول کردیم که تا ۴ یا ۵ سال دیگر نمیتوانیم ازدواج کنیم چون میخواهیم درسمان را تمام کنیم و به ثبات مالی برسیم. او گفت که چون ازدواج خیلی دور است، باید کاملاً قطع ارتباط کنیم. فکرش این بود که حتی پیامهای گاهبهگاه ممکن است وابستگی ایجاد کند و در عوض باید روی خودمان کار کنیم، به خدا توکل کنیم و اگر قسمت ما باشد، در زمان مناسب اتفاق میافتد-و اگر هم نباشد، قبول میکند. من تصمیم و حد و مرزهایش را کاملاً محترم میشمارم. اما دیدگاهم یک کمی فرق دارد. منظورم صحبتهای مکرر یا رابطه عاطفی نیست. فقط فکر میکردم شاید یک احوالپرسی سریع هر چند ماه یک بار، با نیت پاک و در محدوده شرعی، میتواند جزوی از برداشتن اسباب باشد در حالی که به خدا توکل داریم. برداشت من از توکل این نیست که هیچ تلاشی نکنیم. مثل بستن شتر و بعد توکل بر خدا، حس کردم که داشتن حداقل ارتباط مختصر و محترمانه با توجه به قصد ازدواج میتواند نوعی تلاش باشد. پس میخواهم بدانم: از دیدگاه اسلامی، برداشت من نادرست است؟ آیا باید تماس گاهبهگاه و هدفمند بین دو نفری که جدی یکدیگر را به عنوان همسر در نظر دارند کاملاً کنار گذاشته شود، یا دیدگاههای علمی متفاوت و مرزهای شخصی در این باره وجود دارد؟ واقعاً سعی دارم یاد بگیرم. دنبال اثبات اشتباه کسی نیستم و به انتخابش احترام میگذارم در هر صورت. فقط میخواهم بدانم که آیا طرز فکرم اشتباه است یا هر دو رویکرد میتواند در اسلام وجود داشته باشد. جزاکم الله خیراً.