چطور تو یه خونه خانوادگی سخت، عقلم رو حفظ کنم؟

سلام به همه. من یه دختر جوونم که بعد از تموم کردن دانشگاه برگشتم پیش پدر و مادرم. راستش، جو خونمون همیشه به هم ریخته بوده-قبلاً هم مسائل روحی و هم جسمی بوده. مامانم بیشتر از نظر روحی اذیتم می‌کنه، و بابام قبلاً فیزیکی بود ولی دیگه نیست، الحمدلله. این اواخر، یا خیلی شیرین‌ن یا واقعاً افتضاح. مامانم بی‌دلیل از کوره در می‌ره، بهم توهین می‌کنه، داد می‌زنه-اصلاً تعادل نداره. این وضعیت داره خرابم می‌کنه: نمی‌تونم بخوابم، اضطرابم از سقف گذشته، بی‌موقع گریه می‌کنم، سر مردم داد می‌زنم، دردهای پریودم بدتر شده، فقط می‌خوام قایم بشم. همه دوستام هنوز دانشگاه‌ن، پس هیچ‌جا ندارم برم به‌جز سر کار، باشگاه، یا یه پیاده‌روی یه ساعته (فقط آخر هفته‌ها، متأسفانه). برای چند تا چیز نیاز به راهنمایی دارم: چرا وقتی باهام خوبن، دلم به هم می‌خوره؟ این طبیعیه؟ تقریباً سخت‌تر از وقتیه که بدرفتاری می‌کنن، چون احساس گناه می‌کنم که قدردان مهربونیشون نیستم. دوستشون دارم، ولی خیلی سخته که وانمود کنم خوبم وقتی یاد همه کارایی که کردن می‌افتم. چطور کنار بیام وقتی همه‌شون علیه من یکی می‌شن یا مسخرم می‌کنن که "آدم عجیب" خونواده‌ام؟ ما مسلمونا باید مهربون باشیم و به والدینمون احترام بذاریم، که این قضیه رو خیلی گیج‌کننده و دردناک می‌کنه. هنوز نمی‌تونم برم-به اندازه کافی پس‌انداز نکردم-و قطع رابطه کردن باهام همه چی رو برای همیشه خراب می‌کنه. چطور می‌تونم واکنش نشون ندم؟ مثلاً، چیزا رو به خودم نگیرم و اینقدر حساس نباشم؟ و از همه مهم‌تر، چطور آرامشم رو حفظ کنم، توی دینم قوی بمونم، و تا وقتی دارم پول جمع می‌کنم که برم، عاقلم رو حفظ کنم؟ هر راهکار عملی یا دعایی به دردم می‌خوره، واقعاً. جزاکم الله خیراً.