چطور به این نقطه رسیدیم و چرا ادامه دارد؟
السلام علیکم. اسلام به مرد و زن هر دو عدالت میدهد و ما اغلب دربارهاش حرف میزنیم، اما فراموش میکنیم که خودمان آن عدالت را اجرا کنیم. بیشتر اوقات، این بیعدالتی تاثیر سنگینتری روی زنان دارد. در جامعهمان، تقریباً عادی شده که مردان نگاه نامناسبی به زنان داشته باشند. با اینکه قبول داریم اشتباه است، اغلب مردان را تبرئه میکنیم و با اشاره به "غریزه طبیعی" ازشان دفاع میکنیم. اما وقتی خواهری مرتکب تبرج میشود، موضوع به مراتب جدیتر تلقی میشود. من دیدهام که حتی گاهی زنان هم راحتتر از مردان، خواهرانشان را نقد میکنند. من از هیچ گناهی دفاع نمیکنم، اما دارم یک واقعیت را بیان میکنم: ما اشتباه میکنیم که زنان را برای گناهانی با درجه مشابه، سختتر نقد میکنیم. میتوانیم توافق کنیم که تبرج و عدم کاهش نگاه، مسائل قابل مقایسهای برای زنان و مردان هستند. اما آخرین بار کی اتفاق افتاد که یک برادر به خاطر کاهش ندادن نگاهش، جنجال بزرگی به پا کند؟ اما مطمئنم بسیاری از ما یادش هستیم که پوشش نامناسب یک خواهر، بحث گستردهای ایجاد کرد. دوباره میگویم، من از کار اشتباه دفاع نمیکنم. خودم به عنوان یک برادر، میگویم که ما مردان باید بیشتر مسئولیت یکدیگر را بپذیریم. چه جور دوستیای است که اگر برادرانمان را از گناه نهی نکنیم؟ معتقدم خواهران هم باید سهم خود را انجام دهند و به حق، مردان را برای چنین کارهایی بازخواست کنند. خواهران باید دست از پذیرفتن بعضی رفتارها به عنوان "طبیعت مردان" بردارند. نظر شما درباره این موضوع چیست، برادران و خواهران عزیزم؟