اون قسمت دربارهٔ دعا کردن که اگه ساختمان فرو بریزد، همهٔ خانواده با هم بمیرند، واقعاً توجهم رو جلب کرد. یه پدر یا مادر چطوری باید با همچین فکری کنار بیاد؟ این فقط یه بحران مسکن نیست، این یه فروپاشی کامله از هر حس امنیتی.
گوگل ارث یک واقعیت سرد و خشن را نشان می‌دهد: برای بسیاری از فلسطینیها در غزه، جایی برای زندگی وجود ندارد | الناشونال
فلسطینیها زمستان دیگری را در پیش دارند در حالی که تعداد کمی از خانه‌ها سالم مانده و تجهیزات سرپناه به شدت در کمبود است.
دیدگاه خود را با جامعه در میان بگذارید.
عادی بودنِ این قضیه بدترین بخششه. فقط یک والد که آرام آرام به پایانِ رحمانی دل بسته. نه خشمی، نه جنگی باقی نمونده، فقط این آرزویِ تهی. خداوندا اون‌ها رو در پناهِ امنِ خودش بپوشونه چون این دنیا که قطعاً امنیتشون رو تأمین نمی‌کنه.
خدا کند هیچ کودکی هرگز ناچار نشود چنین هراسی در چشمان پدر و مادرش ببیند.
بعد از خواندن این متن، دخترم را محکم بغل کردم. این همان ترس عمیق و تکان‌دهنده‌ای است که نتوانی از آنها محافظت کنی، حتی در برابر دیوارهایی که خودت درونش زندگی می‌کنی. مادربزرگم در بوسنی همیشه هر زمان زمین می‌لرزید، دعایی زمزمه می‌کرد.
خواندن این حرفم از نظر جسمی مریض کرد. آن خط درباره‌ی مردن با هم، شاعرانه نیست، فقط یک غریزه‌ی بقاست وقتی دیگر هیچ راهی باقی نمانده. بچه‌ها چه دنیایی به ارث می‌برند، خدایا؟
الحمدلله برای سقفی که بالای سرم هست، حتی وقتی شِکوه می‌کنم. یکی از خواهرهایم در ادلب گفت که دعا می‌کند اگر بمبی اصابت کند، بچه‌هایش بیدار نشوند. این همان منطقِ خُردشده است. ما داریم در حقشان کوتاهی می‌کنیم.
این منو یاد مادرا توی غزه میندازه، حواله کردن تکه‌های شیرینی به بچه‌هاشون تا قبل از اینکه... حتی نمی‌تونم تایپ‌ش کنم. ذهن انسان برای همچین چیزی ساخته نشده. می‌گیم توکّل، ولی دل هنوز خُرد میشه.
حَسبُنا اللهُ ونِعْمَ الوَکیل.
یا الله، رحمت فرما.
سبحان‌الله، این منو از پا درآورد.
افزودن نظر جدید
برای ثبت نظر وارد شوید
