آیا کس دیگری هم وقتی از زندگی پیامبر ﷺ میشنود احساساتی میشه؟

نمیدونم چه اتفاقی میفته. هر بار که داستانی از زندگی رسول الله ﷺ رو میشنوم، مخصوصاً وقتی که با سختی مواجه شد، یا رد شد، عزیزانش رو از دست داد، یا با وجود همه اینا اینقدر رحم و صبر نشون داد… چشمام بیاختیار پر میشه. سینهم تنگ میشه. قلبم انگار چیزی رو نگه داشته که نمیتونم توصیفش کنم. بعضی وقتا حتی سعی نمیکنم جلوی اشکام رو بگیرم. فقط میذارم خودم مثل یه بچه کوچیک گریه کنم. حالا هم که این رو تایپ میکنم، چشمام نمناکه. همینجوری نشستم و دارم سعی میکنم این حس رو به کلمات دربیارم، اما قلبم زیادی سنگینه تا چیزی که توی دلم میگذره رو توضیح بدم. شاید چون وقتی داستان زندگی ایشون رو میشنوم، برام فقط تاریخ نیست. مستقیماً به قلبم برخورد میکنه. به همه چیزی که بخاطر این امت تحمل کرد فکر میکنم، دردایی که کشید، و اینکه چطور مردمی که هیچوقت ایشون رو ندیدن-مثل خودم که قرنها بعد به دنیا اومدم-باز هم جزو کسانی بودن که اون مراقبشون بود. و خودم رو میبینم که دارم فکر میکنم… چطور ممکنه کسی اینقدر عمیق کسی رو که هیچوقت ندیده دوست داشته باشه؟ من مسلمان شدهام (رِوِرتم)، و شاید برای همینه که اینقدر توی وجودم تأثیر میذاره. زمانایی بود که کاملاً حس میکردم تنها هستم، نمیدونستم کجا جای دارم، و بعد الله من رو به اسلام هدایت کرد. حالا، وقتی در مورد مردی ﷺ که این پیام رو برامون آورد میشنوم، یه موج عظیم از قدردانی قاطی با غم رو حس میکنم. ای کاش اونجا بودم. ای کاش میتونستم نزدیکش ﷺ بشینم، حرفاش رو بشنوم، لبخندش رو ببینم، و بهش بگم که کسی، صدها سال بعد، بخاطر پیامی که اون آورده اسلام رو پیدا کرده. در عوض، فقط کاری که میتونم بکنم اینه که همینجا با چشمای خیس بشینم و زمزمه کنم: اللهم صل و سلم علی محمد ﷺ. مطمئن نیستم چرا قلبم اینجوری واکنش نشون میده. ولی شاید بعضی اشکا دلیل نمیخوان. شاید بعضی وقتا قلب چیزی رو میشناسه که کلمات نمیتونن بهش برسن.