میشه برای یه لحظه به غذا اهمیت بدیم، لطفا؟
السلام علیکم - این یه کم تصادفی هست ولی من همین الان بهترین سوپ تند و ترش رو خوردم و دارم فکر میکنم. من همه جور میوه رو دوست دارم: توتفرنگی، انبه، کیوی، میوه اژدها (که نصف پساندازت رو میگیره ولی طعمش مثل خالصترین ظرافت هست 😭). حالا که زمستون داره میاد، انارها برگشتن و من هر روز دارم میخورمشون - خوشحالی خالص. 😋 بله، جدا کردن اون جواهرهای قرمز کوچیک واقعاً امتحان صبر هست. حدود ۲۰ دقیقه اونجا نشستی و داری فکر میکنی، “یا الله، من برای این ثبتنام نکرده بودم,” ولی بعد اولین لقمه رو میزنی و احساس میکنی که این دقیقاً برای چی صبر کردن بود. و نذارید از غذای راحتی بگم - سوپی که مثل یک آغوش گرم هست، بریانی که احتمالا میتونه صلح جهانی رو حل کنه، پلوی افغانی که اساساً کمال هست، مرغ کرهای که میتونه غم رو دور کنه، و پاستا با تمام برکت کربیش، و اونقدر غذاهای دیگه 🤤 گاهی فقط میایستم و فکر میکنم: سبحانالله، الله (سبحانه و تعالی) میتونست همه چیز رو یکجور طعم بده، ولی این کار رو نکرد. به ما طعمهای شیرین، تند، ترش، ترد، و خامهای داد - مثل اینکه گفت، “بزارید کمی از این دنیا لذت ببرند.” 😂 اگر این یه نمونه کوچیک از اون چیزی هست که الله در این دنیا قرار داده، پس غذای جنت چطوری باید باشه؟ بدون زحمت، بدون برنج سوخته، بدون اشک موقع خرد کردن پیاز. میوههایی که هرگز خراب نمیشن، نوشیدنیهایی که هرگز تموم نمیشن، و طعمهایی فراتر از تصور. ما به این برکات کوچک خیلی راحت بیتوجهی میکنیم، اما غذا یکی از شیرینترین یادآوریهای روزانه از کرم و خلاقیت الله هست. هر طعم، هر رنگ، هر لقمه - همهشون نشانهای از مهربانی اوست. 🫶🍽️