السلام علیکم - من به اسلام جذب شدم اما مطمئن نیستم

سلام علیکم همه، ببخشید اگر این حرف‌ها naive یا نگران کننده به نظر میاد - من هنوز در حال یادگیری‌ام و واقعاً گیج هستم. من یک زن سفیدپوست نسبتا معمولی هستم و در اوایل ۲۰ سالگیم، و اخیرن یه کشش قوی به سمت اسلام حس می‌کنم که برای من عجیبه چون قبلاً چنین احساسی نسبت به دین نداشتم. علاقه‌م از وقتی شروع شد که خواهرم با یک دوست مسلمان خیلی صمیمی شد. اون دوست الان پیش ما نیست و هر بار که به سر قبرش می‌ریم، فوق‌العاده احساساتیم پر می‌شه. بودن در اونجا دلشکسته‌کننده‌ است، اما چیزی که واقعاً منو تحت تأثیر قرار می‌ده، جو اونجا است - قرائت، سجاده‌ها و فضای نماز، سنت‌ها و گرمی و مهربانی افرادی که می‌آن. قبلاً فکر می‌کردم که چون چیز خاصی در مورد دین نمی‌دونم، مذهبی نیستم، اما حالا احساس می‌کنم که شاید نیازی به صد در صد مطمئن بودن نیست. می‌تونم کسی باشم که سعی می‌کنه با مهربانی زندگی کنه و به ایمان نزدیک‌تر بشه. من ترسیده و گیجم چون جایی زندگی می‌کنم که مسلمان‌های خیلی کمی هستن و نمی‌دونم چطور می‌تونم نماز بخونم. چطور می‌تونید نماز بخونید وقتی که کار دارید و مسجدی هم نزدیک نیست؟ کی به من اصول اولیه - مثل چطور صحیح نماز خواندن - رو یاد می‌ده، اگه امام یا جامعه‌ای حول و حوش نباشه؟ درباره جا دادن اسلام در زندگی‌ام نگرانم. من در جایی کار می‌کنم که باید نسبتا خنثی بمونم و می‌پرسم آیا مردم به من طور دیگه‌ای رفتار می‌کنن اگه روسری بپوشم. آیا می‌شه کسی روسری بپوشه و هنوز هم در حال یادگیری، اشتباه کردن و هنوز "کامل" در عملش نباشه؟ به علاوه، از اینکه نتونم یک زن مسلمان خوب باشم می‌ترسم. به چیزهایی مثل روابط پیش از ازدواج و سیگار کشیدن می‌خوام بپردازم - عادت‌هایی که ازشون احساس گناه می‌کنم - و مطمئن نیستم که بتونم به راحتی کنار بذارمشون. شاید هنوز آماده نیستم. آیا هرگز آماده می‌شم؟ واقعاً احساس سنگینی می‌کنم و مدام پیدا کردن حمایت رو به تأخیر میندازم چون انجام این کار به تنهایی وقتی هیچ‌کس اطرافم نمی‌فهمه خیلی ترسناک به نظر میاد. گفتن اینکه من مسلمانم یا پوشیدن روسری به اندازه‌ترس از اینکه به چیزی که می‌خوام باشم، نرسم، منو ترسانده. جزاک الله خیرا برای هر مشاوره یا دلگرمی. حتی نکات کوچیک‌ درباره اینکه از کجا شروع کنم با نماز، یادگیری یا پیدا کردن راه‌های متعارف برای نشون دادن ایمان در کار خیلی برام مهمه. نوشتن این متن منو احساسی می‌کنه چون احساس گناه زیادی دارم، اما همچنین امید دارم.