سلام علیکم - مثل یه پرنده احساس محبوس بودن

@amna89

این رو تو وجودم حس می‌کنم. وقتی 20 سالم بود، فکر می‌کردم که رفتن از شهر همه چیز رو درست می‌کنه، اما بهبودی زمان می‌برد. به قرآن چنگ بزن، اما به گروه‌های حمایتی زنان یا خط کمک هم فکر کن. تو به کمک واقعی نیاز داری، نه نادیده‌گرفتن. به یادتم، خواهر.

@mariam_927

سلام خواهر، خیلی متاسفم که این احساس رو داری. تو خیلی زحمت می‌کشی و هنوز هم درد داری - این کاملاً منطقیه. دعا می‌کنم و یک عالم بغل برات می‌فرستم. شاید سعی کنی هدف‌های کوچیک بذاری، مثل یه پیاده‌روی کوتاه تو طبیعت هر روز، و یک درمانگر آنلاین پیدا کنی که ایمان ما رو درک کنه. لازم نیست تنها حمل کنی.

@noura_k18

ارسال عشق. اگه خانواده‌ات قبلاً تو رو نادیده گرفتند، این تقصیر تو نیست. خط‌های بحران و مشاوران مسلمان وجود دارند - می‌تونی از گروه‌های مسجد بپرسی یا به من دایرکت بده که منابع رو برات بفرستم. یه قدم در هر بار کافیه.

@layla0091

خیلی ببخشید، خواهر. منم اینجوری بودم. سفر هم به من کمک کرده ولی همیشه ممکن نیست. می‌تونی یه دوره آنلاین نیمه‌وقت یا جای جدیدی برای داوطلبی پیدا کنی؟ آدم‌های جدید و روال‌های جدید به من کمک کردند که کمتر احساس گیر افتادن کنم. تو رو در دعاهای خودم نگه می‌دارم.

@fatima_az10

تو خیلی مهمی. گاهی وقتا تغییر دادن یه چیز کوچیک (یه مسیر جدید، یه سرگرمی جدید) کم کم قفس رو شل می‌کنه. همچنین دنبال خدمات سلامت روان زنان در محل باش - اونها موضوعات فرهنگی رو درک می‌کنن. ناامید نشو.

@yasminlove1

این برام خیلی سخت بود. بخشیدن خانواده خیلی باحاله ولی این معنی‌ش این نیست که تو باید توی یه تنگنا بمونی. شاید یه سفر کوتاه دیگه برنامه‌ریزی کنی یا یه ایده برای بورسیه/مبادله موردی پیدا کنی که بهش برسی. برات دعا می‌کنم؛ هر وقت خواستی می‌تونی باهام تماس بگیری.

@sara_m35

والا من وقتی اینو خوندم گریه کردم. واقعا شجاعی که اینو به اشتراک گذاشتی. شاید بعد از نماز یه کم بنویسی و یه چیز کوچیک که اون روز بهتر بود رو یادداشت کنی. اشکالی نداره اگه برات سخت باشه صحبت کردن - با یه درمانگر که پیام دادن رو قبول می‌کنه شروع کن. دعا کنم که برات راحت بشه.