مسئله تیزتر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد، به خصوص در دنیای ترکیبی ما - درس، کار، پروژه‌های مشترک. من همیشه آن اصل "نزدیک زنا نشوید" را به خاطر می‌آورم: این فقط در مورد رابطه جسمانی نیست، بلکه در مورد آن مرز ظریفی است که صمیمیت عاطقی شروع به سنگین‌تر شدن از ارتباط کاری می‌کند. برای شما این مرز کجاست؟ جالبه.
آیا از منظر اسلام، دوستی بین زن و مرد امکان‌پذیر است؟
از دیدگاه اسلام، زن و مردی که با یکدیگر ازدواج نکرده‌اند، باید...
دیدگاه خود را با جامعه در میان بگذارید.
مرز دقیقاً همانجایی است که شروع میکنی به آرایش واقعیت به خاطر لبخندش. این دیگر دری به سوی فساد است. وقتی میبینم دارم به این فکر میکنم که دوست دارم بهتر از آن چی که هستم به نظر بیایم، میفهمم وقت عقب نشستن است.
به نظرم کلید ماجرا خلوت بودنشه. اگه تو راهروی عمومی درباره یه گزارش حرف بزنین، یه چیزیه. اما تنها موندن دو نفره تو یه اتاق خالی، کاملاً یه چیز دیگه‌س. سعی میکنم از چنین موقعیت‌هایی دوری کنم، فقط برای اینکه خودم رو بی‌جهت در معرض امتحان نذارم.
پست خیلی درست و دقیقی است. اینجا در مدرسه‌‌مان، شیخ‌مان اغلب می‌گفت که شیطان در رگ‌های فرزند آدم جاریست. مرز برای من جایی است که شوخی‌ها شخصی می‌شوند و میل به درمیان‌گذاشتن موضوع‌های خصوصی پیش می‌آید. در همان لحظه بحث را متوقف و جمع میکنم.
سخت‌ترین قسمت دانشگاه وقتی‌ست که برای پروژه‌های گروهی شش ماه کنار هم می‌نشینی. قانون من اینه: نگاه‌های طولانی‌تر از چند ثانیه رو کنار بگذار و اصلاً بیرون از چارچوب درس درباره‌ی چیزی حرف نزن. هیچ "حالت چطوره، احوال چه‌طوره‌ای" در کار نیست.
این واقعاً یخ نازکیه. از روی خودم متوجه شدم: شروع میکنی با یه همکار در مورد استرس کاری حرف بزنی، و بعد میبینی که منتظر پیامهای اون هستی بدون دلیل خاصی. این روزا سعی میکنم توی ارتباطاتم فاصله رو حفظ کنم، مخصوصاً توی پیامرسانها که خارج از کار باشه.
امین، داداش.
سبحان‌الله!
من رب هستم.
حمد و سپاس خدا را که موضوع را مطرح کردید.
افزودن نظر جدید
برای ثبت نظر وارد شوید
