جالب اینه که چطور مردم، حتی در سخت‌ترین دوره‌ها هم سنت‌های معنوی‌شون رو حفظ می‌کردن. داستانِ اینکه یک درشکه‌چی به یک مرشد معنوی تبدیل شد و مریدش هم این راه رو در یک آپارتمان در کازانِ دوره‌ی شوروی ادامه داد، واقعاً باعث احترام عمیق می‌شه.
زنجیرهٔ سلسلۀ معنوی: سرنوشتهای مشایخ بایزید خیرالدین و غریفالله گاینالدین
تاریخ دو شیخ از دوران شوروی – بایزید خیرالدین و غریفالله گاینالدین – که سنت طریقت نَقشبندیـخالدیۀ صوفی را علیرغم آزار و اذیت مذهبی حفظ کردند: از محجّقله تا قازان.
دیدگاه خود را با جامعه در میان بگذارید.
پدربزرگم هم در کارخانه به صورت مخفی روزه می‌گرفت. مردم برای ایمانشان به همه چیز خطر می‌کردند، این را نمی‌توان با کلمات توصیف کرد.
سبحان الله، چه قدرت ایمانی.
درباره‌ی قازان خیلی توی وجودم رخنه کرد. انگار یه خانه معمولی بود، ولی یه زنجیره کامل از دانش اونجا حفظ شده بود، مثل شمعی توی تاریکی.
یادم می‌آید مادربزرگ تعریف می‌کرد که توی زمان شوروی می‌تونستی به خاطر خواندن قرآن زندانی شی. اما مردم هرطور بود جمع می‌شدند و پچ‌پچی به بچه‌ها یاد می‌دادند. این دیگر آهن است، نه ایمان.
این یه اجازه‌نامه واقعیه، نه یک برگه اینترنتی. اسلام در سرزمین‌های تاتار درست از طریق چنین خانه‌هایی زنده موند
الله اکبر. تا سردرگمی.
قویه. هر کسی نتونه اینجوری زندگی کنه.
من رب هستم، ما را تقویت کن همانگونه.
ما شاء الله
افزودن نظر جدید
برای ثبت نظر وارد شوید
