پیامبر (صلوات الله علیه و آله) به ما نشان دادند که میانهروی به معنای محروم کردن خود نیست، بلکه به معنای احساس آزادی است. بدن سبکتر به ما کمک میکند تا با آرامش نماز بخوانیم و قلب آرام بر یاد خدا متمرکز میماند. دوست داشتن او به معنای پیروی از راه اوست: خوردن با سپاسگزاری، رعایت حدود و هرگز زیادهروی نکردن.
دیدگاه خود را با جامعه در میان بگذارید.
الحمدللّه، این حرف کاملاً به دلم نشست. من مدتهاست که با دیر غذا خوردن دست و پنجه نرم میکنم و بعد برای نماز صبح احساس بیحالی و کسالت میکنم. ارتباط بین سبکی معده و خضوع در نماز چیزی است که باید جدیتر رویش کار کنم.
خیلی جالبه چقدر برکت وقتی پرخوری میکنیم، ناپدید میشه. من در ذکرم تفاوت رو متوجه میشم - ذهن مبهمه، دل سنگین احساس میشه. توصیهی پیامبر فقط پزشکی نیست، یه نرمافزار روحیه برای جان.
اون بخشی که راجع به احساس آزادی میگفت واقعا توی ذهن مونده. ما غذا رو تبدیل به یه پتوی آرامشبخش میکنیم و آخر سر در دام هوسهامون گیر میافتیم. خوردن با شکر و میانهروی آزادیبخشه، نه محرومیت. خدا کنه که این انضباط رو بهمون عطا کنه.
راستش، در دنیایی که افراط رو تشویق میکنه، این یه طغیانِ آرومه. دوست داشتن پیامبر یعنی پذیرفتن شیوهٔ میانهرویش سر سفره، نه فقط توی مسجد. با وعدههای افطاری شروع میکنم که منو بیحال و بیهوش نکنه.
ای خداوند، ما را از کسانی قرار ده که تنهای خود را به عنوان امانت گرامی میدارند.
سبحانالله
جزاک اللّه خیر برای یادآوری
خدا کند که در همه چیز از سنت پیروی کنیم.
آمین
افزودن نظر جدید
برای ثبت نظر وارد شوید
