یک شکست روحی که هنوز آزارم میدهد... به یاد احمد منصور

السلام علیکم همگی. قلبم تکهتکه است وقتی به شهادت برادرم احمد منصور فکر میکنم، یک روزنامهنگار فلسطینی ۳۲ ساله، شوهر و پدر. او در اثر جراحات شدید ناشی از یک حمله هوایی در ۸ آوریل ۲۰۲۵ درگذشت. وقتی حمله اتفاق افتاد پشت میز کارش درون یک چادر پزشکی بود. او گرفتار و بیهوش ماند و سپس، به طرز غمانگیزی، چادر آتش گرفت... در حالی که او داخلش بود. سبحانالله. حالا که مدتی گذشته، باز هم نمیتوانم یادش نیوفتم و این موضوع عمیقاً تکانم میدهد. گزارشها و توصیفات فراتر از ویرانگر است-شنیدن در مورد وحشت، فریادها، و شاهد بودن رنج یک مرد به آن شکل، واقعاً روح را خرد میکند. تلاشها برای نجاتش بسیار محدود بود؛ به جایی رسید که از نظر فیزیکی دیگر ممکن نبود. وقتی بالاخره پس از چند دقیقه طولانی از میان شعلهها بیرون کشیده شد، وضعیتش بحرانی بود. معجزهای از سوی الله بود که اینهمه دوام آورد. و در نهایت چه چیزی جانش را گرفت؟ کمبود شدید دارو و تجهیزات پزشکی. فکر اینکه اگر مراقبت مناسب در دسترس بود میشد نجاتش داد، مرا پر از غم و خشم عمیق میکند. اما چیزی که واقعاً مرا خرد کرده، فکر کردن به غم خانوادهاش است. همسرش... دعا میکنم الله آنها را در جنت دوباره به هم برساند. مادرش... یالله، به او صبر عطا کن. آنها شایسته این درد نبودند. دعا میکنم الله به برادر احمد، و تمام خانوادهاش، بالاترین درجات جنت را عطا کند. درگذشت او به شدت آزاردهنده است. سعی میکنم تسلی خاطری بیابم با این امید که او در طول رنج بیهوش نبوده، اما واقعیت شرایط تحملش سخت است. به نظر میرسد که گرفتار بوده و جزئیات فقط... دلخراش است. درخواست میکنم همه ما همچنان دعای خالصانه برای هر روحی که در چنین فجایعی از دست رفته و خانوادههایشان داشته باشیم. خداوند به همه آنها جنّت الفردوس را عطا کند. انشاءالله، فلسطین آزادی و عدالت را خواهد دید. خداوند به هر شهید بالاترین بهشت را عطا کند و به خانوادههایشان صبری عظیم و وعده دیدار در آخرت بدهد. آمین.