سفر یک مسلمان نویسنده از ظلمت به نور
سلام به همه. من یک پسر ۲۹ ساله مسلمانم که داستان مینویسه. اصلاً میتونم خودم رو نویسنده بنامم؟ هنوز جایی چاپ نشدم، پس بذارید بگم یه کسیام که مینویسه. من یک مسلمان اهل بریتانیام و یه جورایی بر خلاف انتظار همه پیش رفتم. مدت طولانیای راه عادی رو رفتم. نمرات خوب، مدرک گرفتم، یه شغل آبرومند پیدا کردم، چون بقیه میگفتن این باعث رضایتت میشه و چون بقیه هم این کارو میکردن، فکر کردم راه درسته. اگر از خانوادهام بپرسید، قدم بعدی توی لیست پیدا کردن زن و زندگی بود، شاید هم خونه گرفتن (آره، با این گرونیها، موفق باشی)، ولی من یه مشکل بزرگ داشتم. خوب نبودم. حتی نزدیکش هم نبودم. وقتی نصفهشب بیدار دراز کشیدی و برنامه میریزی برای تموم کردن همه چیز، و بعد عذاب وجدان میگیری چون اولاً حرامه و بر خلاف هر چیزی که بهش ایمان داری، و دوماً خیلیا وضعشون خیلی بدتر از منه، اینجوری میمونی توی یه جعبه کوچیک گناه و غم که هی کوچیکتر میشه تا جایی که نفس کشیدن هم سختترین کار دنیا به نظر میاد. توی اون وضعیت، وقتی زندگی داره لهت میکنه، دو راه داری. یا از همون انرژی کوچیکی که مونده استفاده میکنی و پس میزنی و دنبال یه معنی واقعی میگردی، یا لبخند میزنی در حالی که داره از درون میپوسی، فقط با جریان میری و بقیه رو هم بدبخت میکنی تا وقتی خدا خودش به رنجت پایان بده یا دست به کار بشی. من انتخاب کردم که پس بزنم. انتخاب کردم که به نفس کشیدن ادامه بدم و هر روز خدا رو شکر میکنم که این کارو کردم. بعد از اینکه تصمیم گرفتم زندگی کنم، به درون خودم نگاه کردم. از خودم پرسیدم "واقعاً چی باعث خوشحالیت میشه؟" و جواب هیچی بود. بعد پرسیدم "وقتی بچه بودی چی خوشحالت میکرد؟" و به ذهنم زد. کتاب. قبلاً عاشق خوندن بودم. توی داستانهای پر از ماجراجویی و درس گم میشدم. پس شروع کردم به نوشتن خودم. سخت بود و صادقانه بگم، اولین تلاشهایم خیلی بد بودن، ولی از هر لحظش لذت میبردم. برای اولین بار توی زندگی بزرگسالیام، خارج از نمازهام، یه هدف تو این دنیا پیدا کردم. فقط یه وظیفه دیگه نبود. من همیشه وظایفی داشتم و همیشه انجامشون میدادم، مهم نیست چقدر شکسته بودم. نه، این یه معنی واقعی بود. یاد گرفتم، بهتر شدم و ادامه دادم. به سمت نور برگشتم. حس خوبی داشت و به خودم قول دادم هیچ وقت نذارم تاریکی دوباره منو ببره. شش ماه بعد، اولین رمانم رو تموم کردم، یه داستان فانتزی جن برای نوجوانان که توی کوههای زیبای کشمیر میگذره. یه نماینده ادبی گرفتم که انگار شانس عجیبی رو بردم، و حتی شروع کردم به اشتراکگذاری عشقم به نوشتن توی اینترنت. حالا خیلی به رویام نزدیکم که یه نویسنده چاپشده باشم، شاید هم بعضی از بچههای گمشده بتونن از داستانهای کوچیک من لذت ببرن. ولی حتی اگر هیچ وقت چاپ نشم، از خدا عمیقاً برای هر چیزی که بهم داده سپاسگزارم. فکر نمیکنم راه من برای همه مناسب باشه. هر کسی جنگ خودشو داره. ولی من هر روز شکرگزارم که زندهام و کاری که دوست دارم رو میکنم. اگر مسلمانی و توی سکوت رنج میبری، سعی کن شلوغی رو کنار بزاری. این زندگی موقته ولی بازم خیلی مهمه. شاید حس کنی درد تموم نمیشه، ولی خدا خوب و عادله. اگر قدم برداری و برای خودت بجنگی، حمایتت میکنه. مثلاً همون ضربالمثل معروف، اول شترت رو ببند، بعد توکل کن.
این خیلی رو اعصابم راه رفت داداش. تو همون جعبه تاریکی بودم که غم و گناه از هر طرف فشارت میدن. جزاکالله خیر بابت اشتراکگذاریش، امروز واقعاً نیاز داشتم اینو بخونم.