روحی نیکو، اما دور از اسلام. نظر شما را می‌خواهم.

در دوران کارآموزی‌ام، سرپرستی داشتم که واقعاً یکی از صبورترین، نرم‌خوترین و بردبارترین آدم‌هایی بود که تا حالا دیدم-والله، برادران مذهبی‌ای دیده‌ام که به شخصیت او نمی‌رسند. اما نکته اینجاست: او مسلمان است، ولی گوهر واقعی اسلام را گم کرده. این دلم را می‌فشارد، و دائم دعا می‌کنم که الله او را با هدایت غنی کند. گاهی کارهایی می‌کند که با ارزش‌های اسلامی در تضاد است، ولی از روی ناآگاهی و عدم عمل است-فقط نمی‌داند. با این حال، فارغ از آن لحظات، در او چنان درست‌کاری دیده‌ام که اگر مسلمان متعهدی بشود، حضور او هرجا که برود موهبتی خواهد بود، و با سخاوت الله، برکتی برای امت ما. من به الله دعا کرده‌ام و ایمان دارم که او نمی‌گذارد گوهری مثل این گم بماند و به آتش کشیده شود. مگر آفریدگار دادگر کسی را که درونش نیکی هست و به او ایمان دارد هدایت نمی‌کند؟ حتی مطمئن نیستم که دقیقاً چه می‌خواهم بپرسم. اینکه الله او را هدایت کند؟ یا شاید اینکه من چطور می‌توانم نقشی بازی کنم؟ بهش قرآن هدیه دهم؟ بگذارم ادب و رفتارم خودش صحبت کند؟ اگر من یا دیگری موضوع را با او مطرح کنیم، از کجا حتی شروع کنیم؟ او در مورد زندگی‌اش روراست و صادق است، ولی نمی‌خواهم بدون دلیل وارد حریم شخصی‌اش شوم. این فکر مدام آزارم می‌دهد، چون دیده‌ام که مردم الهام می‌گیرند و زندگی‌شان را برای اسلام دگرگون می‌کنند، ولی حالا احساس می‌کنم بدون کمک الله، اگر اراده او نباشد، غیرممکن است. اما باز هم-کسی باید تلاش کند، نه؟ دوست دارم نظر شما را بشنوم، و الله پاداش بزرگی به شما بدهد.