نزێنم لە پەرستە فەرزە لێچووەکاندا زۆر قورسە، و خەریکی هەوڵدانم بۆ دۆزینەوەی – بەدوای ڕاسپاردنێکم
سه‌لام. له‌ڕابردوودا کەمێك له پەرستە فەرزەکانم لێچووە، و ئێستاکە که ده‌ڕوانم بۆ ئەوەی چەن پەرستەم پێویستە بیکەمەوە، بەتەواوەتي هەست بە قورسي دەکەم (دانەیەکی دیاریکراو نائەڵێم، بەڵام زۆرە). ده‌زانم دەتوانم یەكە زیادە لەگەڵ یەكەكانی خوێندنەوەم بکەم تا هەموویان ڕێك بکەون، وەك ئەوەی دووهەمی زوهر دوای یەکەمییەکە بخوێنمەوە، بەڵام هیچ ڕێنم بۆ پەرستن نابڕی. له‌گەڵ خەمۆکی و زیانی خۆمدا مامەڵەم هەیە، تەنانەت وه‌ستانی بۆ پەرستن وەک بارێکی گەورە هەست پێ دەکرێت. کاتێك هەڵدەستم بۆ پەرستن و پەرستە لێچووەکانم بیر دێنمەوە، قاچەکانم دادەبەزێن، پەرستنەکە دواخەرم، و لە کۆتاییدا زیاتر پەرستەش لەدەست دەدەم. هیوایەک بۆ من؟ دەتوانم بە دڵسۆزی تەوبە بکەم و تەنیا لەسەر پەرستنی نزێنی دواتر بەکاتی خۆیدا خەریک بم؟