Namaza Duraanda, Bunu Xatırla

Heç namaz qılan zaman "Allahu Əkbər" deyərək səcdəyə duranda dayanıb fikirləşmisən: Allah indi haradadır? Bəlkə heç ağlına gəlməyib, ya da gəlib amma soruşmağa cürət etməmisən. Amma çox keçməmiş bir Səhabə cavabı öyrəndi – və o qədər təsirli idi ki, huşunu itirdi. Gəl sənə nə baş verdiyini danışım. Mədinədə sakit bir gecə idi, küçələr yumşaq ay işığı ilə işıqlanmışdı. Peyğəmbərin Məscidində lampalar hələ də yanırdı. Allahın Elçisi (ona salam olsun) Səhabələri ilə oturmuşdu. Əbu Zər əl-Ğifari (Allah ondan razı olsun) gəlib yaxın oturdu. Bir müddətdir ki, ürəyində ağır bir sual var idi. Utancaqlıqdan heç vaxt soruşmamışdı. Amma o gün daha saxlaya bilmədi. Sakitcə dedi: "Ey Allahın Elçisi, namaz qılanda Allah haradadır?" Məscid tamamilə səssiz qaldı. Peyğəmbər (ona salam olsun) ona mərhəmətlə baxdı və sonra yumşaq şəkildə cavab verdi: "Allah, qulu namazda olduğu və üz döndərmədiyi müddətcə üzünü ona tərəf çevirir" (Sünən ən-Nəsai, Hədis 1195). Əbu Zər bunu eşitdi. Bir an keçdi. Sonra gözlərindən yaşlar axmağa başladı. Ayaqları titrədi. İçəridən nəsə parçalandı. Hər şeyin Rəbbi olan Allah, sadəcə "Ol" deyir və olur – mənim kimi birinə tərəf çevrilir? Amma mən... namazda durub fikirlərimi bu dünyaya yönləndirirəm? Ticarət, pul, gündəlik qayğılar? Bunun ağırlığı ona o qədər təsir etdi ki, ayaqda dura bilmədi. Yıxıldı, huşunu itirdi. Allah həqiqətən bu qədər yaxındır? Sadəcə bir hekayə? Xeyr. Quranda Allah buyurur: "Biz ona şah damarından daha yaxınıq" (Qaf surəsi 50:16). Başqa bir rəvayətdə deyilir: "Qul namaza duranda, Mən onun önündəyəm..." (Müsnəd Əhmədə istinad olunur). Durub bir düşün. Bunu bir daha oxu. Namazında Allah səninlədir. Səni görür. Dodaqlarının tərpənməsini, göz yaşlarının tökülməsini hiss edir. İçində gizlətdiyin ah-nalələri eşidir. Namaz qılanda kiminlə görüşdüyümüzü həqiqətən dərk edirikmi? Əbu Hüreyrə (Allah ondan razı olsun) deyib ki, Peyğəmbər (ona salam olsun) bir dəfə soruşdu: "Namaz əsnasında qulun kiminlə söhbət etdiyini bilirsinizmi?" Hamı səssiz qaldı. Dedi: "O, Rəbbi ilə söhbət edir, ona görə necə danışdığına diqqət etsin" (əl-Müstədrək əl-Hakim). Bir düşün. Əgər vacib bir adamla görüşün olsaydı, hazırlaşardın: paltarını düzəldər, sözlərini planlaşdırar, tam diqqət verərdin. Amma Allahla olanda, fikirlərimiz bazara, işə, ev işlərinə qaçır. Əbu Zər qorxudan huşunu itirmədi. Bu utanc idi. Ömrü boyu namaz qılmışdı amma heç vaxt Allahın namazda ona üz tutduğunu düşünməmişdi. Qəlbi buna dözmədi. Bəs biz? Bu fürsət bizə gündə beş dəfə verilir. Beş dəfə Allah bizi hüzurunda dayanmağa dəvət edir. Amma biz telefonu qoyub, tələsik qılıb, həyata geri dönürük – başımız hələ də planlar və rəqəmlərlə dolu. Beləliklə, bu gündən etibarən səlahını biraz fərqli et. Başlamazdan əvvəl, dayan. Xatırla ki, Allah səni görür, dediyin hər sözü eşidir. Sadəcə bunu qəlbində saxla. Bəlkə gözlərin yaşarar. Bəlkə Əbu Zər kimi olmasa da, içəridə nəsə tərpənər. Bu imandır. Bu namazın ruhudur. Peyğəmbər (ona salam olsun) buyurdu: "İhsan, Allahı görür kimi ibadət etməyindir; sən Onu görməsən də, bil ki, O səni görür" (Səhih Müslim, Cəbrail Hədisi). Bunu həyat yoldaşınla, uşaqlarınla, bacı-qardaşlarınla, dostlarınla paylaş. Bəlkə bu gündən etibarən namazların daha uzun, səcdələrin daha dərin, duaların daha səmimi olar. Allah ən yaxşını bilir.