Nə vaxt kömək gələcək?

Hər gün ağır gəlir, sanki davamlı bir mübarizədir. Yataqdan qalxmağa, dişlərimi fırçalamağa, duş almağa, hətta yeməyə belə gücüm çatmır – bilirəm, bu pis səslənə bilər, amma xahiş edirəm məni anlamağa çalışın. Ən xırda işlər belə bütün enerjimi sömürür, heç nə etmədiyim vaxtlarda da həmişə yorğun oluram. Daha çox incidən odur ki, heç kim bunu başa düşmür; hamı sadəcə məni tənbəl bir uşaq kimi görür. Mən heç vaxt doğulmağı seçməmişəm, bəs niyə Allah məni bu çətinliklərdən keçirir? İnsanlar deyir ki, Allah qullarını çətinliklə sınayanda bu, Onun sevgisinin əlamətidir, amma mən o sevgini qətiyyən hiss etmirəm – elə gəlir ki, O mənə əhəmiyyət vermir, hətta məni sevmir. Kaş ki, digər gənclər kimi yaşaya biləydim, amma heç bir dostum yoxdur. Həqiqətən rahat olduğum bir anı xatırlaya bilmirəm. Həyatım həmişə ağrılı olub. Hər gün bunu bitirməyi düşünürəm. Sadəcə bir dəfəlik də olsa rahatlıq istəyirəm. Var olmağım əzab kimi gəlir və bunu deməyə özümü günahkar hiss edirəm, çünki bilirəm başqaları daha pis vəziyyətdədir – özümü nankor hiss edirəm. Allahın məni niyə sağ saxladığını anlamıram. O bilir ki, heç nə etməyə gücüm yoxdur. O bilir ki, həyatım bir sınaqdır, bəs niyə uzadır? Üzr istəyirəm bunu dediyim üçün, amma həqiqətən Onun sevgisini hiss etmirəm, verdiyi bütün nemətlərə – başımın üstündə dam, yemək, paltar, təhsil və daha çox şeyə baxmayaraq. Yenə də Onun sevgisindən boşluq hiss edirəm. Niyə uşaqlıqdan bəri həyatım bu qədər çətin olub? Heç vaxt həqiqətən yaşamaqdan zövq almamışam. O məni niyə yaradıb? Bəlkə də fərqinə varmadığım pis bir insanam və bu bir cəzadır? Sadəcə bilmək istəyirəm ki, niyə belə yaşayıram. Əgər O mənə nifrət edirsə, niyə sadəcə ölməyimə və Cəhənnəmlə üzləşməyimə icazə vermir? Niyə burada da əzab çəkməliyəm? Sadəcə rahatlıq istəyirəm, başqa heç nə. Həyatımda heç olmasa bir dəfə. Bəlkə də nankor olduğum üçündür.