Bu həyat çox ağır gələndə və yalnız Cənnət vədi rahatlıq gətirəndə

Sübhanallah, bu ayəyə sıxılıram: 'Həqiqətən, axirət sizin üçün dünya həyatından daha xeyirlidir.' Son bir ildir uşağım sağlamlıq problemləri ilə üzləşir və iki ay əvvəl də atam - Allah ona rəhmət eləsin - dərmanın yan təsirlərindən sonra vəfat etdi. Bu nöqtədə axirət haqqında düşünmək məni yerə bərkidən tək şeydir. Dünya çox boş gəlir. Mən tamamilə tükənmişəm və içəridən dağılmışam. Qurana müraciət edirəm və göz yaşlarım axır; tək qaldığım hər an ağlayıram. Bu sınaqlar heç bitməyəcək kimi hiss olunur. Atamı itirmək qəmginliyini ömrümün qalan hər günündə daşıyacağam. Uşaqlarım böyüyəcək və qorxuram ki, geriyə baxıb bu çətinliklərə görə ana olmanın sevincindən kənar qaldığımı hiss edəcəm. Əvvəllər narahatlıq idi, amma indi bu, mənim qədrərim olan dərin bir kədər oldu. Və bilirəm, bilirəm, başqalarının vəziyyəti daha çətin və ya daha asandır - bu, Allahın mənim üçün qəzə etdiyidir - amma bu, çox, çox çətindir. Atamın vəfatından əvvəl həmişə ümidli idim, özümə 'İnşallah, hər şey yaxşılaşacaq' deyirdim. O, getməzdən bir neçə ay əvvəl demişdi: 'Mənim üçün hər şey bitdi; mən heç vaxt əvvəlki kimi olmayacağam.' İndi düşünürəm, bu mənim üçün də doğrudurmu? Əgər daha 40 il yaşasam, bu, sadəcə daha çox ürək ağrısı olacaqmı? İndi tək ümidim Allahın rəhmətində və axirətin gözəlliyindədir, əlhəmdülillah.