Ananın sözləri hər şeydən daha çox kəsəndə

Salam hər kəsə. Çox əziyyət çəkirəm və bunu içimdən boşaltmaq, bəlkə də bir az məsləhət almaq istəyirəm. Anam məni xatırlaya bildiyimdən bəri – balaca uşaq vaxtımdan – aşağılayır. Sanki onun emosional yumruq torbasıyam və nə etsəm də heç vaxt kifayət qədər yaxşı olmuram. Yeniyetmə olanda dostlarıma bu barədə danışmağa çalışdım, amma onlar inanmadılar, çünki anam başqalarının yanında həmişə çox şirin davranır. Yadımdadır, bir dəfə əmim qızı onunla arası dəydi, mən də anama özünü müdafiə etməkdə kömək etməyə çalışdım. O vaxt mənə təşəkkür etdi, amma sonradan mənə qarşı çıxıb dedi ki, mən fitnə qarışdırıram. Onunla heç cür qalib gələ bilmirəm. O, həmişə mənim ev işlərimi tənqid edib. İndi böyüməyimə baxmayaraq, nəyisə təmizləsəm, yenidən təmizləyib mənim 'aşağı standartlarımı' vurğulayır. Keçən il səfərdən qayıdanda dərhal pol silməyə başladı, halbuki çox yorğun idi, sadəcə mənim acizliyimi göstərmək üçün. Atam və bacım ona dincəlməsini dedilər, amma qulaq asmadı. Balaca olanda bədənim haqda iyrənc şərhlər edirdi, deyirdi heç bir bədən quruluşum yoxdur. Bu məni ağırlıq qaldırmağa itələdi, nəticədə də yemək pozuntusu və bədən imici problemləri yaşadım, hələ də izlərini daşıyıram. Saçım yaş olanda mənə təsadüfən boğulmuş siçovula oxşadığımı deyir, yaxud makiyaj etməsəm mənə süpürgəçi deyirdi. Amma daha çox makiyaj etməyə başlayanda və burun əməliyyatı fikirləşəndə dedi ki, heç vaxt xarici görünüşümdən razı qalmayacam. Mənə gözəl olduğumu deyir, amma eyni nəfəsdə özümə inamımı dağıdır. Məktəbdə xarici görünüşümə görə sataşmışdılar, o bunu bilir, amma yenə də davam edir. Bir dəfə onun dediyi bütün incidici sözlərə görə – məndən heç nə olmayacağını, münasibət qura bilmədiyimi deməsi kimi – üzləşdim. Hamısını inkar etdi və məni yalançı çıxartdı. O vaxt bütün ailəm mənə qarşı çıxdı. Öz çətinliklərimi, məktəbdə sataşmaları, evlilik üçün uğursuz potensialları ona danışmışam, o isə mübahisələrdə hamısından mənə qarşı istifadə edir. Hətta müəllimlərim də məni məktəbdə sataşırdı, elə hiss edirəm ki, hamı üstümdən tapdalayır. Onu neçə dəfə bağışlamağa çalışmışam, amma o həmişə köhnə davranışlarına qayıdır. Bu gün də süfrə örtüyü qatlamağa kömək etdim, dedi: 'Heç nəyə yaramırsan, heç olmasa bir şeyə yara.' Ömrüm boyu narahatlıq və depressiya ilə mübarizə aparmışam, sözlərin mənə nə qədər təsir etdiyini bilir, amma yenə də onlardan silah kimi istifadə edir. Keçən il bir münasibət bitəndən sonra çətin dövr keçirirdim, anam isə hər şeyi öz üstünə götürdü. Atam ondan mənə təsəlli verməsini istəyəndə, o ağlayaraq dedi: 'Səncə mən necə hiss edirəm? Məni tezliklə qəbrə qoyursan!' Atam da onu sakitləşdirdi. Atam çox mömin adamdır, onu incitmək istəmirəm, ona görə də anamın mənə nə etdiyini gizli saxlayıram. Bir gün bacım anama dedi ki, şəhərdə mənə bir oğlan yaxınlaşıb. Evə gələndə anam mənə yüngül geyindiyimi dedi – halbuki mən boş qalpaqlı sviterdə idim və minimal makiyaj etmişdim. Başqa bir dəfə, evlilik üçün bir qardaşla tanış olanda və bunu ona danışanda, sonra işlər düzəlməyəndə mənə dəhşətli bir şey dedi, halbuki ismətimi qoruduğumu bilir. O qədər incidici idi. Bir dəfə ona mehribanlıq əlaməti olaraq bir dönər gətirdim, çantamda əzilmişdi. Üzünü turşutdu. Sonra ona kofe hazırladım, dedi ki, heç olmasa düzgün hazırlamağı öyrən. O gün o qədər ağladım ki, çünki başa düşdüm: hətta xeyirxahlığım da mənə qaytarılır. Artıq ürəyim birisinə görə qırıqdır – evlilik üçün danışdığım biri mənə pis davranıb sonra sadəcə yoxa çıxdı. Üstəlik hər gün anamın qəddarlığı. Halbuki o, həmişə mənim uğurum və sağlamlığım üçün dua etdiyini deyir. Bu qədər qarışıqdır. Atam tərəfdən əmim qızı bəzən anamı camaat arasında aşağılayır, mən də bunun onun karması olduğunu düşünürdüm – nənəm də eynisini ona etmişdi. Amma anam heç vaxt paraleli görmür, sadəcə atamın ailəsindən şikayətlənir. Dəhşətli səslənsə də, az qala sevinirdim ki, öz dərmanından dadır. Sıx Cənubi Asiya mühitindən gəlirəm, ona görə də evlənməyincə evdən köçə bilmərəm. Bu evdə tələyə düşmüş hiss edirəm. Hətta orta məktəbdə məni sataşan bir qızla dostluq edib, mənə deyir ki, sadəcə keçmişi unut. Keçən həftə tozsoranla təmizlik edirdim, o isə qəfildən böyrümə bərk vurdu – həmin nahiyəni əvvəlcədən mikroiynə ilə işləmişdim, çox ağrıdı. Əhəmiyyət vermədi, sadəcə atamın iclasını pozduğumu deyib qışqırdı, sonra ağrıdığımı deyəndə mızıldandı. Sadəcə necə tab gətirmək barədə məsləhətə ehtiyacım var. Hər gün ömrümün ən pis günü kimi gəlir, anam isə bunu daha da çətinləşdirir. Kiçik bacım onun mənə nə qədər pis davrandığını görür, amma heç vaxt müdafiə etmir. Özümü tək hiss edirəm. Digər bacı-qardaşlarıma daha yaxşı davranır, xüsusən şəkər xəstəsi olan qardaşıma. Hətta bir dəfə işimi itirdiyimə görə mənə lağ etdiyini xatırlayıram. Qırılmış hiss etməkdən çox yoruldum. Kimsə belə bir şey yaşayıb? Ürəyimi qorumaq və yenə də itaətkar olmaq üçün nə edə bilərəm? Cəzakəllahu xeyr.