Qardaşımın itkisi ilə başa çıxa bilmirəm

Əssəlamu aleykum hər kəsə. Düzünü deyim, məsləhət axtarıram ya da sadəcə içimdəkiləri boşaltmaq istəyirəm, bilmirəm, amma başımda çox şey var. Bu gün iki ay oldu ki, kiçik qardaşım, cəmi 21 yaşında, bu dünyadan köçdü. İşa namazından sonra məsciddən evə piyada qayıdırdı ki, bir maşın vurdu və dayanmadı. Biz səhəri günə qədər xəbər tutmadıq, çünki biz bacılar hamımız ərliyik, öz həyat yoldaşlarımızla yaşayırıq, o isə anamıza baxırdı. O məndən beş yaş kiçik idi, ruhi, emosional və maddi cəhətdən çətinlik çəkirdi – atamız və ögey anamız 17 yaşında orta məktəbi bitirdikdən sonra ona heç vaxt dəstək olmadılar. Bir az arxa plan: anamız ağır şizofreniyadan əziyyət çəkir, özünə baxa bilmir, uşaqlara baxmaq isə heç ağlına gəlməz. İllər əvvəl diaqnoz qoyulanda anam və atam boşandılar, anam nənəmin yanına köçdü, nənəm isə 20 il ona baxdı. Beləcə, 17 yaşında qardaşım artıq atam evində özünü istənməyən hiss etdi, nənəmin yanına köçdü ki, anama kömək eləsin və öz həyatını qurmağa çalışsın. Qardaşım mükəmməl deyildi – hamımız dönəmlərdən keçirik – amma anamız üçün çox çalışdı. Tez-tez hiss edirdi ki, yetərli deyil, atam ona nifrət edir, heç bir rəhbər olmadan əziyyət çəkməyə buraxılıb. Mən ona çox yaxın idim. Nənəmin evində bəzən yemək olmurdu – nənəm işləmək üçün həddən artıq qoca idi, anam çox xəstə, qardaşım isə haradasa kiçik işlər tutub evə pul gətirməyə çalışırdı, bəzən özü ac qalırdı. Onun nə qədər çətinlik çəkdiyini düşünmək ürəyimi parçalayır. Bəzi gecələr mənə zəng edib ağlayaraq soruşurdu ki, Allah niyə onu bu sınaqlardan keçirir, niyə həyat bu qədər çətin ikən onun yaşıdları dəstək olan ailələrə sahibdirlər. Niyə anasına dərmanlarını içirtmək və ya sadəcə yataqdan qalxmaq üçün belə mübarizə aparmalıdır. Bu arada atamız anamdan boşandıqdan iki ay sonra yenidən evləndi, o vaxt qardaşım cəmi bir yaşında idi. Yeni arvadı ilə daha üç uşağı oldu, qardaşım 17 yaşında onun evindən çıxanda atam maddi cəhətdən kifayət qədər yaxşı vəziyyətdə idi. Qardaşım ögey qardaşlarını bahalı paltarlarda görürdü, halbuki özünün düzgün ayaqqabısı, ya da alt paltarı yox idi. Mən bacardığım qədər kömək eləməyə çalışırdım, amma həyat yoldaşımla öz hesablarımız vardı, bəzən göndərəcək bir şeyim olmurdu, o da ac yatırdı. Bu məni məhv edirdi. Üç il ərzində qəribə işlərdə çalışdı, öz çiyinlərinə aid olmayan bir məsuliyyəti daşıdı, mən də soruşurdum, niyə o? Bütün bu müddətdə atamız bir dəfə də olsun onu axtarıb soruşmadı. Qardaşımın içində böyük bir kin yığılmışdı, Ramazanda atamın evinə gedib çox sərt şeylər dedi. Amma iki həftə sonra geri qayıdıb ağlayaraq bağışlanma dilədi. Dedi ki, məsciddə namaz qılandan sonra hiss elədi ki, Allah onu gedib barışmağa yönləndirir. Bu, çox cəsarət tələb edən bir şey olmalı idi. O zaman dərk etmədim ki, bu onun son 40 günündə baş verib. Geriyə baxanda onunla fəxr edirəm. İki həftə sonra isə məsciddən bir az aralıda, anamın evinin yaxınlığında onu bir maşın vurdu. Allah tanıdığım ən güclü adamı, biz qardaş-bacılar arasında ən çox əziyyət çəkəni yanına aldı, ürəyim ağrıyır ki, o artıq üç böyük bacısı və kiçik bacısı ilə birlikdə deyil. O, bizim tək qardaşımız idi, bizi anamıza bağlayan yeganə şəxs idi. Bir daha onun gülümsəməsini, zəhmətkeş əllərini görməyəcəm, səsini eşitməyəcəm. Deyirlər ki, Allah ən yaxşılarımızı erkən alır, amma niyə məhz o? Niyə bu qədər çətinlik çəkməli oldu? O heç vaxt öz ailəsinə sahib ola bilməyəcək, mənim gələcək uşaqlarımla tanış olmayacaq, xəyal etdiyi kimi təhsil ala bilməyəcək. Anam onu çox darıxır – bəzən deyir: "Heç olmasa, körpəm indi Allahın yanındadır, yoxsa burda mənimlə quru çörək yeyib əziyyət çəkməzdi." O, daha yaxşısına layiq idi. Həyat ədalətsiz olanda belə, hər gün imanı üzərində çalışdı.