İtmiş hiss edəndə məna axtarmaq

Beş yaşımdan bəri, lap balaca vaxtımdan, musiqi mənim ən dərin ehtirasım olub. Nə etmək istədiyimi və ora necə çatacağımı aydın şəkildə bilirdim. 14 yaşım olanda, gənc istedadlar üçün bir top akademiyaya qəbul olundum – məktəbim mənim səhnə performanslarımdan birindən sonra gizlicə məni tövsiyə etmişdi. Amma heç vaxt getmədim. Elhamdulillah, həmin il ailəm hicrət etdi və biz bir müsəlman ölkəsinə köçdük. Bu dəyişiklik çətin oldu, siyasi qeyri-sabitlik, şiddət, xaos və demək olar ki, internet yox idi. Mən tab gətirdim və hər şeyi buraxdım. Vətəndə orta məktəbi bitirdim, sonra ehtirasımın arxasınca getmək istəyi yenidən baş qaldırdı. Getməyə hazır idim. Amma getmədim. Yerli universitetdən tam təqaüd qazandım, ona görə qalıb bir diplom üçün oxudum. Dörd il boyu heç maraqlanmadığım bir şey üçün əziyyət çəkdim, amma nəysə, fərqlənmə ilə məzun oldum. Məzun olduqdan dərhal sonra pandemiya başladı və ailəm ciddi maliyyə çətinliyi yaşadı. Kredit götürüb kiçik bir biznes başlatdıq, mən də hər şeyi təkbaşıma idarə etdim. Həftənin 7 günü, səhər 6-dan gecə yarısına qədər işləyirdim. Təxminən 3 il belə davam etdim, ta ki biznes uğursuz oldu və onu bağlamalı oldum. O zaman ağır depressiyaya düşdüm. Düşündüm ki, bir il ara vermək kömək edər, amma bu, ruh halımı daha da pisləşdirdi. Sonra təxminən bir il davam edən bir karyera dəyişikliyi təlim proqramına yazıldım, amma sonda anladım ki, o yolu da sevmirəm və buraxdım. Bir az freelancing etdim, müxtəlif işlər gördüm, həmişə mənalı bir şey axtardım, amma hər dəfə tapa bilmədim. İndi, gənclərin musiqini təqib edib uğur qazandığını görəndə, içimdə kəskin bir ağrı hiss edirəm. Nə qədər şey edə biləcəyimi və öyrənə biləcəyimi bilirəm, amma Allah rizası üçün bunu etməməyə qərar vermişəm. Özümü uğursuz hiss edirəm, başqa heç nə istəmirəm ya da seçimim yoxmuş kimi, amma köçməzdən əvvəl bu sənayedə öz adımı çıxaracağıma o qədər əmin idim ki. Vaxtımı boşa keçirdiyimi hiss edirəm. Həqiqətən, nə edəcəyimi bilmirəm.