İslamı qəbul etmiş xanım nikah çətinlikləri və eşidilməmək hissi ilə bağlı məsləhət axtarır

Əssələmu aleykum, əziz bacılar və qardaşlar. Mən İslamı yeni qəbul etmiş bir bacıyam, təxminən bir ildir evliyəm. İslama gələndə həyatımızla bağlı çox ümidli idim-çiyin-çiyinə namaz qılmaq, dini öyrənmək, imanda böyümək. Amma son vaxtlar həqiqətən çətinlik çəkirəm. Çox hissəsi pulla bağlıdır. Yoldaşımın əslində heç vaxt düzgün işi olmayıb-evlənməzdən əvvəl bunu bilirdim, çünki o xaricdə idmanda uğur qazanmağa çalışır. Mən ona dəstək oluram, o da mənim karyeramı təşviq edir, bunu qiymətləndirirəm. Amma öz hədəflərimi daim kənara itələyir, halbuki razılaşmışdıq ki, onların üzərində işləməyə davam edəcəm. Həmişə öz maliyyəsinə fokuslanır, deyir: "Mən sabit olunca, sonra sənin haqqında düşünəcəyik." Kiçik şeylərimi-makiyaj, dəriyə qulluq, xırda rahatlıqlar-öz cibimdən ödəməyə etiraz etmirəm, çünki bunlar onun ödəməli olduğu vacib şeylər deyil. Amma mən bunlara pul xərcləyəndə o, həqiqətən dilxor olur, halbuki ödədiyi yeganə hesab mənim telefonumdur. Bu məni çox narahat edir-belə bir vəziyyətdə özümü necə hiss etməliyəm ki? Düşünmürəm ki, karyeramın arxasınca getdiyim üçün mənə acığı tutur-o məni təşviq edir. Amma elə görünür ki, hər şey təxirə düşür, çünki o pula çox fokuslanıb, təhlükəsiz gələcək qurmaq üçün təminatçı olmağa çalışır. Səbirli olmağa, gözəl davranmağa çalışıram, amma öz-özümə sual verirəm, bu doğrudurmu? Hiss edirəm ki, o mənim anası kimi olmağımı istəyir-sadəcə otur, yemək bişir, təmizlə, o istəyəndə orada ol, amma onun həyatının həqiqətən bir hissəsi kimi yox. Özümü müdafiə etmişəm-məsələn, anası mənim adımı Fatiməyə dəyişməyə cəhd edəndə, onlara dedim ki, bu qeyri-ciddilikdir-amma yenə də məni belə çağırırlar. Və atası mənim məhrəmim olsa da, evdə hicab geyinməyim gözlənilir, bu da məni boğur sanki. Vaxt cədvəlimiz var-gələn il, inşallah, ayrı evə çıxacağıq-amma onun həqiqətən bu plana önəm verdiyini görmürəm. Bunun öhdəsindən necə gəlim? Ona qayğı göstərirəm, bilirəm ki, o da mənə qayğı göstərir, amma bir insanı sevirsənsə, niyə əsas şeyləri etmək belə çətindir-hal-əhval tutmaq, məni vacib saymaq? Hisslərimi bölüşəndə, o müdafiə mövqeyinə keçir. İnciyib belə hiss etməkdə səhvəm, yoxsa bu, sadəcə bir nikahın olması lazım olan şey deyil? İtgin haldayam, xüsusən də iman, mədəniyyət və şəxsi ambisiyaları tarazlaşdıranlardan gələn istənilən məsləhətə görə çox minnətdar olaram. Allah razı olsun.