Cənnətin Sağalda Biləcəyi Ağrı

Bağışla, bu qədər uzun oldu. İllərdir içimdə qalan, heç vaxt danışa bilmədiyim şeyləri sözlərə tökməyə çalışıram. Doğrusu, haradan başlayacağımı da bilmirəm. Çox tükənmişəm, elə bil bütün vücudum ağrıyır. Yeddi ildir ki, aramsız depressiyadayam, səbəblər də çoxdu. Xoşbəxtliyim, arzularım, xəyallarım – bunların heç biri bu dünyada yoxdu. Ya qeyri-mümkündür, ya əlçatmazdır, ya da insanı aldadıb harama sürükləyir. Yaxud o qədər natamamdır ki, onlardan ancaq bir çimdik hiss alıram. Bir sözlə, gerçəkdən istədiyim hər şey ancaq Cənnətdə mümkündür. Bəziləri içki kimidir – Cənnətdə var, amma burda haramdır. Bəziləri isə ümumi olaraq haram deyil, amma mənim halımda harama çevrilir. Mən kişiyəm, amma təbiətim, maraqlarım çox qadınsıldır. Həmişə özümü qarşı cinsə aid hiss etmişəm, bu da özümü ifadə etməyi çətinləşdirir, insanlar da mənə fərqli davranır. Bəzi arzular isə sadəcə bu dünyada mümkünsüzdür. Heç yerdə xoşbəxtlik, hətta bir az rahatlıq tapa bilmirəm. Arzularımı bir gözləmə otağına qoydum, sanki Cənnətdə qazanana qədər orda qalacaqlar. Mənim üçün əlçatan olan tək şey oyunlar idi. Onlar mənim yeganə qaçış nöqtəm idi. Amma çoxlu problemlər üzündən get-gedə daha çox vaxtımı onlarda keçirməyə başladım, axırda tam aludə oldum, bu aludəçilik də özü məni incitməyə başladı. Bütün günü oynayırdım, amma ailə, işlər, qurğu problemləri həmişə istədiyim kimi oynamağa mane olurdu. Hətta oyunların içindəki hər şeyi – pullu əşyaları belə – arzulamağa başladım, amma cibim boşdu, həm də bilirəm İslam vaxtı və pulu bu cür şeylərə sərf etməyi qəbul etmir. Axırda oyun oynamaq məni ağlatmağa, canımı ağrıtmağa başladı, ona görə də birdəfəlik tərgitməyə qərar verdim. Bu da sadəcə daha çox ağrı gətirdi, çünki oyunlar mənim tək sığınacağım idi, amma indi şəraitim altında onların dadı heç vaxt əvvəlki kimi ola bilməzdi. Dərin depressiya və tənhalığım təxminən beş il əvvəl, orta məktəbə gedəndə başladı. Bir əkiz qardaşım var, insanlarla ünsiyyətdə çox zəifdi, bəzən də uşaq kimi davranır. O, istəmədən ikimizə də artıq diqqət çəkdi, sinif yoldaşlarımız əvvəl bizdən qaçmağa, sonra bizi sataşmağa başladılar. Mən həmişə onu müdafiə etməyə çalışdım, amma bu işi daha da pisləşdirdi. Başımı aşağı salıb heç kimlə dostluq etməmək qərarına gəldim ki, qardaşım səssiz qalsın, problem yaratmasın. Bu çox da işə yaramadı, axırda özümü tam tək hiss etdim, üstəlik sosial fobiya yarandı. İndi də, ayrı universitetlərə getsək belə, insanlarla ünsiyyət qurmaq mənə çox çətin gəlir. Elə o vaxtlar valideynlərimlə problemlər baş qaldırdı. Əkiz qardaşımdan şikayət edirdim, əhvalım həmişə pis idi, amma dəstək əvəzinə sərt reaksiyalar aldım. Onlara ən çox ehtiyacım olan anda eşitdiyim yalnız hirs və anlaşılmazlıq oldu. Üç il boyunca onlardan üzr istədim – "məni səhv başa düşdüyünüz üçün" – bəzən həftədə üç dəfə. Daimi kədərim, cins qarışıqlığım, sevincsizliyim, pornoqrafiya asılılığım, içimdəki döyüşlər – valideynlərim bütün bunları sadəcə mənim onlara hirslənməyim kimi gördülər, ona görə də mənə sərt yanaşdılar. Nəticədə, onlara olan bütün güvənimi itirdim. Artıq nə sevincimi, nə kədərimi aça bilirdim. Sadəcə qəbullandım ki, onlar heç vaxt dəyişməyəcək, məni anlamağa çalışmayacaqlar. İndi onlarla sakitliyi belə qoruyuram: nə istəyirlərsə edirəm, heç vaxt şikayətlənmirəm, heç vaxt mübahisə etmirəm, sadəcə “hə ana, hə ata” deyib ağrımı gizlədirəm. İndi məni çox sevirlər, amma bu ona görədi ki, hər şeyi içimdə boğmuşam. Kaş ki, onların sevgisi mənim sevgimi göstərməyimdən qaynaqlansaydı, məcburən onların istədiyi adam olmağımdan deyil. Onlara nifrət etdiyimi demirəm, amma gerçəkdən sevdiyimə də əmin deyiləm. Yanlarında özümü güvənsiz hiss edirəm, həmişə keşik çəkirəm. Bir anlıq sürüşsəm – məsələn, bir az narazılıq göstərsəm ya da xoşlarına gəlməyəcək bir şey istəsəm – hər şey yenə qızışır, onlar əsəbiləşir, mən də dərhal üzr istəyib xatırlayıram ki, onların vecinə ala biləcəyini düşünməməliydim. Mən introvert adamam, orta məktəb illərindən sonra sosial fobiyam daha da artdı. Təxminən dörd il ərzində həm onlayn, həm də real həyatda dost qazanmağa çalışdım, amma sonu həmişə eyni oldu: dostlar tapdım, onlara dərin bağlandım, ehtiyaclarını özümünkülərdən üstün tutdum, axırda isə onlar sərtləşib məni tərk etdilər. Bu, həddən çox dəfə baş verdi. Nə qədər ehtiyatlı olsam da, nəyi dəyişsəm də, hamısı məni incitdi. Sadəcə ağrını gözardı etməli oldum, yaralar heç vaxt sağalmadı. İnsanlardan tamamilə ümidimi kəsdiyim nöqtəyə gəldim. Ünsiyyətdən qorxuram, daha dost istəmirəm, insanlarla danışmağa nifrət edirəm. Bunu kobudluq kimi görsələr də, olsun. Amma inkar edə bilmərəm ki, həyatımda kiməsə ehtiyacım var – sevdiyim hər şeydən danışmaq, filmlər, animelər, oyun hekayələri barədə söhbət etmək üçün birinə. Amma birisi nə qədər mülayim, nə qədər etibarlı görünsə də, güvənə bilmirəm, aça bilmirəm. Eyni nəticədən qorxuram, düzü, artıq heç kimə vaxtımı, enerjimi sərf edə bilmərəm. Tənhalığı qəbul etmişəm. Nifrət edirəm ki, sadəcə beynimdə insanları canlandırıb onlarla xoş ya da kədərli şeylər barədə danışıram. Ölkəmə, mənşəyimə nifrət edirəm. Həyatımın məhv olmasında bunun böyük rolu var. İqtisadi baxımdan orta səviyyədən çox aşağıdır. Ailəm kasıb olmasa da, burda orta və hətta yüksək gəlirli adamlar belə çətinlik çəkir. Uşaqlıqdan bəri çox şeydən məhrum olmuşam. Həmişə oyuncaqlar, yumşaq oyuncaqlar istəmişəm, amma özümə deyirdim ki, onları əldə edə bilmərəm. Böyüdükcə yeni ehtiyaclar yarandı, amma vəziyyət eyni qaldı – bilirdim ki, onları ala bilməyəcəyəm. Həmin şeyləri şüşə arxasında görüb başqa uşaqlara qibtə etməyin nə qədər ağrılı olduğu yadımdadır. Arzularımın əlçatmaz olduğunu çox erkən öyrəndim. İndi də, atam daha yaxşı iş tapıb məndən nə istədiyimi soruşanda, ehtiyacım olsa belə, sadəcə yaxşıyam, heç nəyə ehtiyacım yoxdur deyirəm. Ölkəm məni sosial baxımdan da məhv etdi. Artıq izah etdiklərimdən savayı, burdakı mədəniyyət, insanların düşüncə tərzi, davranışları, bütün həyat tərzi – hamısı mənim təbiətimə ziddir. Düşüncələrimə tez-tez gülürlər, “sən nə danışırsan?” kimi baxırlar. Sevdiyim şeylər məni yadplanetli kimi hiss etdirir. İnsanlar o qədər zəhərli, qeydsizdirlər ki, heç kimlə yola gedə bilmirəm. Burdakı insanlara nifrət edirəm. Onlardan çox fərqliyəm, özümü ifadə edə bilmədiyim, göstərə bilmədiyim üçün çox şeyi içimdə boğmalı oldum. Qadınsı şeylərə qarşı güclü bir meylim var. Uşaqkən tək qalanda ya da ayna qarşısında qız kimi davranardım, amma böyüdükcə bunu dayandırdım. Xarakterim, maraqlarım çox qadınsıldır. Amma bilirəm İslam və ölkəm qarşı cinsi təqlid etməyə qarşıdır. Mən bu təbiəti heç vaxt seçmədim və onu dəyişə bilmərəm. Sevmədiyim şeyi sevməyə, ya da gerçəkdən bəyəndiyim bir şeyi tərk etməyə özümü məcbur edə bilmərəm. Bu, həyatımın hər sahəsində çətinlik çəkməyimin böyük bir səbəbidir. Özümü heç vaxt ifadə edə bilmirəm, bağlı hiss etdiyim şeyləri yaşaya bilmirəm. Özüm olmadığım birini oynayıram, gerçək şəxsiyyətimi gizlədirəm. Amma aydın olum: bioloji kişi olaraq heç vaxt qadınsı davranışlarda olmayacam. Sadəcə bunu arzulayıram, amma həm dini, həm etik baxımdan buna yaxın hər hansı bir yola düşə bilmərəm. Bu da məni daha çox əzablı edir. Porno asılılığım yeddi il əvvəl başladı, çox dərin asılılıqdır. Çox cəhd elədim tərgitməyə, amma həmişə geri dönürəm. Buna nifrət edirəm, amma bütün bu kədər, məhrumiyyət içində tərgitmək elə çətindir ki. Hətta cəmi dörd gün uzaq qalanda belə, özümü qeyri-sabit hiss edirəm, cinsi düşüncələr beynimi yeyir, içimdə hirs, gücsüzlük, yorğunluq yaranır. Hər şeyi sınamışam – proqramları silmək, bütün cinsi məzmundan uzaq durmaq – amma bu internetdən deyilsə, öz təsəvvürümdür. Bunu haqlı çıxartmıram; bu günahdı, haramdı və mən tərgitməliyəm. Sadəcə niyə bu qədər çətin olduğunu izah edirəm. Özümə elə nifrət edirəm ki. Kim olduğumu qəbul edə bilmirəm. Özümü sevmək fikrini rədd edirəm. Həmişə içimdə bir rədd olunma hissi var – sanki içəridə bir “mən” var, bayırda isə nifrət etdiyim bir bədən. Görünməyin, kimliyimin müəyyən olunmasından ikrah edirəm. Heç vaxt şəkil çəkdirmirəm, görünüşümü yaxşılaşdırmağa çalışmıram. Düzdü, başqa biri olaraq doğulmağı arzulayıram – fərqli görünüş, mənşə, ad, həyat, ailə, mühit. Amma bu mümkün deyil, bu məni özümdən daha da çox soyudur. Davamlı olaraq həddindən artıq düşünürəm. Həmişə sinəmdə və beynimdə bir müharibə var. Tanıdığım ya da heç vaxt tanımadığım insanlarla söhbətləri xəyal edirəm, keçmiş səhvləri, gələcək müzakirələri, hətta kimdənsə eşitdiyim bir tərif anını belə dönə-dönə yaşayıram. Bu mətn barədə danışmağı da dəfələrlə xəyal etmişəm. Sinəmdə daimi bir istilik, ağrı hiss edirəm, diqqətimi toplaya bilmirəm, zəif və tənbəl hiss edirəm. Bu yeddi il ərzində həmişə dua etdim, Allahdan şərtləri yaxşılaşdırmasını, mənə bir rahatlıq verməsini istədim. Heç vaxt cavab vermədi. Əvvəlcə məyus oldum, amma sonra imanımı daha güclə toplayıb, şeytanın mənə təsir etməsinə icazə verməməyi, dini baxımdan daha yaxşı olmağı özümə söylədim. Amma yenə heç bir cavab yoxdu. Yalvarıram Ona: “Xahiş edirəm, tezliklə bir şeyə ehtiyacım var, elə ağrım var ki, dözmək olmur.” Səbr etməyə, Onun cavab verəcəyinə inanmağa çalışıram, amma O, heç vaxt cavab vermir. Bəzən Ona hirs etdim, sonra tövbə edib səhvlərimi anlamağa çalışdım. Onları düzəltməyə cəhd etdim, amma yenə də, nə qədər istəsəm, nə qədər yalvarsam da, O mənə cavab vermir. İndi tək istədiyim Cənnətdir. O qədər möhtacam ki. Onu arzulayıram, çünki xoşbəxtliyim ordadır. Bu dünyadan heç bir şey arzulamıram – nə uğur, nə var-dövlət, nə karyera, nə də rahatlıq. Düşünmüşəm: burda gözlədiyim heç bir hadisə yoxdur. Bu dünya bir həbsxanadı, ona nifrət edirəm. Doğrusu, sadəcə ölümü gözləyirəm, çünki gözləmə otağında qalan arzularıma nəhayət çatmaq istəyirəm, həm də artıq ağrıya dözmək üçün həddindən çox tükənmişəm. Təxminən bir ay əvvəl çox çalışdım. Pornonu tərgitdim, günahlardan uzaq durdum, bütün namazları məsciddə vaxtında qıldım, sünnətləri, Quran oxumağı, zikri, gecə namazını, Məğribdən əvvəl və Fəcrdən sonra duaları müntəzəm etdim, yaxşı əməlləri artırmağa çalışdım. Allaha yalvardım ki, Özü necə uyğun görürsə, mənə bir rahatlıq versin. Xüsusilə ölümü istəmirdim – sadəcə nəticəni, nə formada olursa. Bu çox gərgin idi; özümü qeyri-sabit hiss edirdim, ürək döyüntülərim sürətliydi, pornonu tərgitməkdən daimi yorğunluq var idi, amma özümə deyirdim ki, bir az daha dayan. Həqiqətən də Allahın tezliklə cavab verəcəyini gözləyirdim, bir çox ayə və hədislərdə necə vəd edilbsə. Gerçəkdən əziyyət çəkdim, içimdə dözülməz bir dəlilik hiss edirdim. Dərin bir asılıdan birdən-birə həmişəlik tərgitməyə keçmək heç vaxt asan deyildi. Günahsız qala bildiyim ən uzun müddət 8 gün oldu. Sonra tövbə edib əlavə əməllər etdim, amma həftələr keçdi, ağrı dözülməzdi, yenə O cavab vermədi. Üç gün əvvəl çökdüm. Daha dayana bilmədim. Elə bərk ağladım, özümü yumruqladım, az qala barmağımı sındıracaqdım, yarım saat boyunca həm ağladım, həm güldüm. Onun cavab verəcəyinə o qədər güclü imanım var idi ki. Amma indi Allahın nəsə edəcəyinə inanmağı qeyri-mümkün sayıram. Həmişəkindən də uyuşmuş, tükənmiş hiss edirəm. Tərpənə bilmirəm, heç bir işi görə bilmirəm. Ertəsi gün yeni bir şey hiss etdim: stressləndiyim anlarda əllərim, bədənim istər-istəməz seyirməyə başladı. 2023-cü ildən 2026-cı ilin aprelinə qədər altı dəfə intihara cəhd etdim. Hər dəfə alınmadı, çünki bunu normal bir ölüm kimi göstərməyə çalışdım ki, ailəm bilməsin. Çox yerdə oxumuşam ki, bu böyük, bağışlanmaz bir günahdı, ondan uzaq durmağa çalışıram. Amma bu halda nə edim bi? Arzuladığım yerə çatmaq üçün heç nə edə bilmirəm, yeganə güc sahibindən – Allahdan – başqa diləyənim yoxdu, amma O mənə cavab vermir. Həm də öyrəndim ki, O, mən istəyirəm deyə mənə tələm-tələsik ölüm verməyəcək. Bu dünyadan tamamilə heç nə arzulamıram, ona nifrət edirəm, onu sevmək ya da bağlanmaq istəmirəm. Nə etməliyəm? Qarşıda həyatımda çox şey gəlir – uğursuz ola bilmərəm ya da qaça bilmərəm, valideynlərimi kollecdəki uğursuzluğuma görə əziyyət çəkməyə qoya bilmərəm, amma enerjisiz də davam edə bilmərəm. Dərs oxuyanda ya da iş görəndə beynim heç nə anlamır; gözlərim oxuyur, amma ağlım qəbul etmir. Heç bir istiqamətim yoxdur. Məcbur olduğum üçün yaşayıram, başqa seçimim olmadan. Yalnız intihar qorxusuna görə sağam, başqa heç nəyə görə yox. Sadəcə “gözləyərək” sağam. Hər gün ağlayıram, hardansa, gözlənilmədən ağlayıram. Özümü nəfəs alan bir meyit kimi hiss edirəm.Ölmək istəyirəm. Cənnətdə həsrətini çəkdiyim xoşbəxtliyi tapmaq, bu ağrıdan, yorğunluqdan qurtulmaq istəyirəm. Artıq burda yaşamaq istəmirəm. Yalvarıram, kömək diləyirəm. Nə bir planım var, nə nə edəcəyimi bilirəm. Həyatdan qaçıb sağ qalmağa çalışmaqdan bezdim. Bütün etdiyim şey ibadətlərə bağlı qalmaq, həyat nə atırsa atsın sinə gərib daha çox ağrıya dözməkdir. Artıq Allahın mənim üçün nəsə edəcəyinə də güvənə bilmirəm – etsə də, o ölüm olmayacaq, bəlkə həyatı asanlaşdıracaq, amma mən bunu istəmirəm. Daha çox yaşamaqdan, daha çox şeylə üzləşməkdən qorxuram. Arzularım gözləyir-gözləyir də qalır, sevdiyim şeylərdən uzaq qalmaq çox çətindir. Bu halda, həyatıma son qoymağa heç icazə varmı? Xahiş edirəm, kimsə mənə desin. Və uzun mətn üçün üzr istəyirəm.