Xristianlığı tərk edib İslama yönəlişimə doğru səyahətim
On beş il ərzində həyatım Xaç ətrafında fırlanırdı. Keniyada mömin Baptist ailəsində böyüdüm, burada bazar günləri ilahilər, ibadətdən sonra icma yeməyi və ailəmin nəsillər boyu istifadə etdiyi tanış taxta oturacaqlar demək idi. İmanım şəxsi idi-İsa mənim xilaskarım idi və Üçlük konsepsi mənim təməlim idi. Heç vaxt onu tərk edəcəyimi düşünməzdim. Hamısı ağlımda qalan bir sualla başladı. Universitetin ikinci ilində, otaq yoldaşım Əmir Rəmazan oruclarını tuturdu. Onun sübhdən əvvəl suhur üçün oyanmasına, sadə bir yemək yeməsinə və sonra gün batana qədər heç nə yeməməsinə və içməməsinə baxdım. Niyə bunu etdiyini soruşanda, o dedi: "Daha az bəxtiyar olanların acını hiss etmək və qəlbi təmizləmək üçün." Mən onun sədaqətini heyran qaldım, amma düşündüm ki, Bu mənim yolum deyil. Buna baxmayaraq, marağım artdı. Onun Quranın ingiliscə tərcüməsini götürdüm. Məryəm surəsini oxumaq məni həqiqətən heyrətləndirdi. Məryəm-Məryəm-bütün qadınlardan üstün tutulurdu, mələk tərəfindən ziyarət edilmişdi, İsa ona Allahdan bir mərhəmət kimi verilmişdi. O alçaldılmamışdı; yüksəldilmişdi. Və Məsih kimi tanınan İsa bakirədən doğulmuşdu, korları sağaltmışdı və Allahın icazəsi ilə ölüləri diriltmişdi. Amma o Allahın oğlu deyildi-o Allahın sevimli bir peyğəmbəri idi. "Üç deməyin... Həqiqətən, Allah birdir" (4:171) ayəsi həftələrlə ağlımda qaldı. Mən "üç şəxsdə Tanrı"ya inanmağa böyüdülmüşdüm. Amma böyüdükcə, bu konsepsiya getdikcə daha çox ürəyimi narahat edirdi. Əgər Allah həqiqətən Birdir-bölünməz, qüdrətli, heç bir şərikə və ya övlad ehtiyacı olmayan-onda niyə Ona bir şey əlavə edək? Səssizcə özümə Şəhadəti pıçıldamağa başladım: "La ilaha illa Allah." Allahdan başqa ilah yoxdur. Ən çətin hissəsi İsaya olan sevgimi uzlaşdırmaq idi. Onu itirmək istəmirdim. Sonra başa düşdüm: İslamda, onu itirmədim. Onu yenidən tapdım-bir peyğəmbər, bir işarə, Allahdan bir ruh kimi, amma Allahın Özü kimi deyil. Bir zamanlar məni qorxudan bu fərq, azadlıq mənbəyinə çevrildi. İsanı Allahın mütləq təkliyindən ödün vermədən sevə bilərdim. Bir gecə, aylarca oxumaqdan, dua etməkdən və tək-tənha çoxlu göz yaşlı anlardan sonra, yerli məscidə getdim. Arxada oturdum, Azanı-namaz çağırışını dinlədim. İşa namazından sonra, imam məni gördü. Mən ona, tərəddüdlə dedim: "Düşünürəm... Düşünürəm ki, Şəhadət getirmək istəyirəm." O, incəliklə gülümsədi və dedi: "Qardaş, onu düşündüyün üçün demirsən. Bildiyin üçün deyirsən." Və mən bilirdim. O gecə, yalnız onu və Allahı şahid kimi, əvvəlcə ərəbcə, sonra ingiliscə sözləri dedim: "Şəhadət verirəm ki, Allahdan başqa ilah yoxdur və şəhadət verirəm ki, Məhəmməd Onun elçisidir." İçimdə bir şey açıldı. Keçmişimi rədd etmək deyildi-tamamlama kimi hiss olundu. O bütün illərdə Tanrını sevmək, kilsədə baş əymək-nəhayət tamamilə əyilirdim, alnımı yerə səcdədə qoyaraq bəyan edirdim: Təkbaşına Allah. Heç bir vasitəçi yoxdur. Heç bir bölünmə yoxdur. Sadəcə Allah. Anama bunu deyəndə ağladı. O soruşdu: "Hələ də inanırsan ki, İsa günahların üçün öldü?" Mən cavab verdim: "İnanıram ki, İsa bizi Allaha yönəldən bir peyğəmbər idi. Və Allah o qədər Mərhəmətlidir ki, yalnız Ona üz tutan hər kəsi xilas edir." O, mənim seçimimi başa düşmədi və bir neçə gün mənimlə danışmamaq qərarına gəldi. Sonda, ailəm mənə evi tərk etməli olduğumu dedi, çünki bir müsəlmanla eyni dam altında yaşaya bilməzdilər. İndi, Əlhəmdülillah, gündə beş dəfə namaz qılırəm. Rəmazan ayında oruc tuturam. Həm Bibliyanı, həm də Quranı hörmətlə oxuyuram. Amma hazırda evsizəm və bəzən qida tapmaq çox çətindir, çünki burada iş tapmaq çətindir. Hər şeyə görə Əlhəmdülillah. Bütün təriflər Ən Mərhəmətli Allaha məxsusdur.