Dünən Pişiyim Öldü

Əssəlamu aleykum. Dünən səhər pişiyim öldü. Bir az tarixçə verim: o, bir neçə ildir öd daşı ilə mübarizə aparırdı, müntəzəm olaraq ağırlaşmalar olurdu – qusur, dolaba gizlənir, iştahası kəsildiyi üçün yemirdi. Hardasa iki ilə yaxın onu hər iki-üç həftədən bir baytara müayinəyə aparırdıq, uzun müddət aldığı dərmanları verirdik. Axırda daşlar az qala öd yollarını bağlamaq üzrə idi, orqanları – qaraciyər, mədəaltı vəzi – həddindən artıq şişmişdi. Dörd ay əvvəl əməliyyat etdirməyi seçdik, çünki baytarlar bloklanma ola biləcəyini xəbərdar etmişdilər. Əməliyyata razı olduq; çox baha başa gəldi, amma pula əhəmiyyət vermədik – sadəcə onun sağalmasını istəyirdik. Amma əməliyyatdan sonra mədəaltı vəzinin və qaraciyərinin iltihabı davam etdi, hətta bir az da pisləşdi. Dünən mədəaltı vəzinin iltihabı həddindən artıq şiddətləndiyi və tamamilə taqətdən düşdüyü üçün öldü. Mənə onu yuxulatmaq istəyib-istəmədiyimi soruşdular, amma yox dedim – bir gün gözləyək, bəlkə yaxşılaşar deyə ümid etdim. Təəssüf ki, ertəsi gün səhər saat 7-də son nəfəsini verdi. Onun üçün hər şeyi etdik; onu çox sevirdik, hədsiz darıxıram – onsuz özümü boşluqda kimi hiss edirəm. Evdə onun yanından heç vaxt qucaqlamadan, tumarlamadan keçməzdim; aramızda elə güclü bir bağ var idi. Amma bu gün əməliyyatı seçməklə hər şeyi daha da pisləşdirdiyim hissindən qurtula bilmirəm – halbuki o vaxt bu, demək olar ki, zəruri görünürdü. Dayanmadan düşünürəm ki, əməliyyatsız daha çox yaşayardımı? Həmçinin ölən vaxt yanında olmadığım üçün də pis oluram; mənə iyirmi dəqiqə qabaq zəng etdilər, maşına tələsərkən yarı yolda yenidən zəng edib getdiyini dedilər. Allaha bizə bəxş etdiyi bütün anlar üçün şükür edirəm, indi onu ən yaxşı yerdə saxlaması üçün dua edirəm. Bir müsəlman olaraq bu itkinin və boşluğun öhdəsindən necə gələ bilərəm? Dərindən əzab çəkirəm, daim Allaha şükür etməklə ağlamaq arasında qalıram, çünki artıq yanımda deyil. Bərəkallahu fikum.