Mərhum Atamın Qürurunu Qazanmaq: Bir Oğulun Missiyası

Salam. Atam bu dünyanı mən kollecin üçüncü kursunda olarkən tərk etdi. 2.5 ildən çox keçib və nədənsə, hər keçən ay onu daha çox darıxıram. Xatirələrimin bir az bulanıqlaşdığını hiss edirəm və bu məni qorxudur – astaghfirullah – onu unuda biləcəyimdən narahatam. İcazə verin, onun haqqında bir az danışım. O, Pakistandan cəmi 200 dollarla gəlmişdi. Benzin stansiyasında işlədi və həyat qurmaq üçün taksi sürdü. Özünü təhlükəsiz hiss edəndə anamı və o vaxt körpə olan böyük bacısını bura gətirdi. Daha sonra qardaşlarının ailələrinin köçməsinə kömək etdi, onlara maddi dəstək göstərdi, mənzil aldı və yerləşənə qədər onlarla birgə yaşadı. Qardaşlarım əsasən onun uzun taksi növbələrini – həftədə 60 saat işləməsini gördülər (mən beş uşağın ən kiçiyiyəm, 2000-ci illərdə doğulmuşam, onlar isə 80-ciillərdə doğulublar). O, həddən artıq səxavətli biri kimi xatırlanır, həmişə qohumlara pul yardımı edər, ev işlərində kömək edərdi. Yaşlı vaxtlarında bunu daha çox gördüm: cümə namazından sonra evə gedən insanlara minik verər, qaçqınlara Walmartdan paltar alar, onları diqqətlə ayrışdırıb bağlayıb bağışlardı. Maşınlarını borc verər, başqalarının maşınlarını təmir edərdi… Şübhəsiz ki, çox şeyi unuduram. Yeniyetmə olanda onun bu səxavəti bəzən mənə anlaşılmaz gəlirdi. Alhamdulillah, Allah onu mükafatlandırdı – iki böyük qardaşım indi həkimdir. Etiraf edim ki, ən kiçik olduğum üçün biraz ərköyün böyümüşdüm, digərləri artıq evli və iş sahibi idi. İstədiyim çox şeyi mənə alardı, almayanda isə ağlayar, qışqırardım, indi buna peşmanam. Yetkinləşdikcə bu cür qəzəblərimdən əl çəkdim. Qardaşlarım deyir ki, onlarla daha sərt olduğu üçün yaşlandıqca özünü pis hiss edir, mənimlə isə daha yumşaq davranırdı. Sonra xərçəng çıxdı və mən səfeh-səfeh onun daha çox vaxtı olduğunu düşündüm. Inkar edirdim. Yayda tibbi kursdan qayıtdıqdan sonra bildim ki, xərçəng yayılıb, cəmi bir neçə ay qalıb. Onunla bacardığım hər anı keçirdim – xəstəxanaya baş çəkdim, evdə qayğısına qaldım. Mənə dedi: “Acha insaan bano.” Ona sevdiyimi söyləməyə başladım, böyüyəndə bunu tez-tez deməsəm də. O vaxt dedim. O, bir cümə günü rəhmətə getdi. İndi soruşmalıyam – içimi tökməyimə görə məni bağışlayın. Onu necə qürurlandıra bilərəm? Həkim olduğumu, evləndiyimi, övladlarımın dünyaya gəldiyini görməyəcək. Hamısını qaçıracaq. O, burada deyilkən onu necə qürurlandıra bilərəm?