Tövbədən Sonra Peyşimanlıqda İtinmiş – Yenə Nur Axtarışında

Əs-səlamu əleykum, bunu ürəyimdən çıxarmağa ehtiyacım var. Bir müddət əvvəl, böyük səhvlər etdiyim çətin bir dövr keçirdim. Tamamilə itmişdim və, əsasən özümə zərər verərək, ruhumu ağırlaşdıran şeylər etdim. Yavaş-yavaş, İslam yolunu yenidən tapdım və bu mənə çatanda, günahkarlıq hissi ilə parça-parça oldum. Həftələrlə ağladım, bağışlanmaq üçün yalvardım və həyatımı dəyişdim – düzgün namaz qılmağı öyrəndim, Quran oxudum, oruc tutdum, sədəqə verdim və ailəmə qarşı ən yaxşı olmağa çalışdım. Acı versə də, qəribə bir rahatlıq hiss etdim, sanki nəhayət işıq içində idim. Bu, bir neçə il əvvəl idi. İndi, özümün boş bir versiyasıyam. Keçmiş günahlarım oyanmaqdan yatmaya çalışana qədər məni təqib edir, kabuslar da yaxınlaşır. Utanç məndən axır. Özümü yeməyə və yuyunmağa məcbur edirəm, amma dərinlərdə, bunu belə layiq olmadığımı hiss edirəm. Ağır bir qaranlıq yenidən sürünüb geri gəldi, məni boğur və sahib olduğum hər hansı bir rahatlığı alır. Yenə də namaz qılıram, xeyriyyəçilik edirəm və özümü yaxşı işlər görməyə vadar edirəm. Dua üstə dua etdim, Allahdan çıxış yolu, həqiqi bağışlanma, ən pis anlarımla zəncirlənməmək üçün yalvardım. Amma yenə də bu qəm-qüssə içində ilişib qalmışam. Bu gün namazdan sonra, Allahdan bir işarə, bir aydınlıq ümidi ilə Quranı açdım. Çatdığım səhifə, tam olaraq etdiyim günahı yazırdı. Ayə bağışlanmadan bəhs etmirdi və ürəyim sıxıldı. İndi tövbəmin həqiqətən qəbul edilib-edilmədiyindən şübhələnirəm. Bunun haqqında yaxın kimsə ilə danışa bilmirəm, ona görə də bunu burada boşaldıram. Bu ağrını necə sağaltacağımı bilmirəm. Heç doğulmamağı arzulamışam, ya da bu dünyadan, Allahın əmrlərinə qarşı özümü murdarlaşdırmamışdan əvvəl getməyimi arzulamışam. Bu, hələ böyüyən çağlarımda etdiyim səhvlər üçün ömürlük bir cəza kimi hiss olunur. Bu qaranlıq normal deyil – ilk dəfə tövbə etdiyim zaman yox idi. Çıxış üçün çarəsizəm. Ya Allah, kömək et mənə.