Cənnət və Cəhənnəm əsas motivasiyam olarsa, ibadətim doğru yoldadırmı?

Salam əleyküm, qardaşlar və bacılar. Son vaxtlar çox düşünürəm və ağlımdakıları paylaşmaq istədim. Yaxşı işlər görüb günahlardan uzaq duranda yalnız Cənnətə çatmaq üçün buraxıram, elə hiss edirəm ki, diqqətim əsasən özüm üzərindədir, və Allah həqiqətən mərkəzdə deyil. Və Cəhənnəm qorxusundan günahlardan çəkinəndə də eyni hiss olunur-yenə Ondan çox, özümlə bağlı. Bu, insanı xudpərvər və ya mərkəzcil edirmi, yoxsa Allaha qarşı səmimiyyətimizi aşağı salırmı deyə təəccüblənirəm. Çünki eşitmişəm ki, Allah bizi yalnız öz mənfəətimizi qovmaq üçün deyil, Ona ibadət etmək üçün yaratmışdır. Yəni Cənnət və Cəhənnəm üçün yaşamaq bir az, elə bil ki, əsas məqsədi qaçırıram kimi gəlir. Amma yenə də, Cənnət və Cəhənnəm təbii motivatorlardır-yaxşıya çəkmək və şərdən uzaqlaşdırmaq kimi-Allahın özü bizim doğru yolda qalmağımız üçün qoyduğu şeylər, elə deyilmi? Düşünürəm ki, bəlkə də bunlar addımlar kimi bir şeydir: bir dəfə Cənnət və Cəhənnəmi həqiqətən motivasiya kimi qəbul etsən, daha yüksək məqsəd yalnız Allahın razılığını qazanmağa yönəlmək olur. Bəlkə də bu, ya bu ya da o deyil-Allah, Cənnət və Cəhənnəm hamısı düz yolda irəliləmək üçün birlikdə işləyir. Amma sonra çaşbaş qalıram, çünki ibadətimdə Allaha xidməti əsas səbəb etməyə çalışanda da, Cənnət düşüncələri və Cəhənnəm qorxusu ürəyimə sızar və hər şeyi qarışdırır. Bu, təcrübə və zamanla yaxşılaşan bir şey ola bilərmi? Çox düşündüyüm üçün üzr istəyirəm-sadəcə, ifadə etməli olduğum bəzi səmimi fikirlərim idi. Bunu daha yaxşı başa düşən bir kəsdən hər hansı bir məsləhəti çox qiymətləndirərəm. Cəzanı Allahu xeyran.