İmanım mı gedir əlimdən?

Əssəlamu aleykum və rəhmətullahi və bərəkətuhu. Haradan başlayım, bilmirəm. Hamı məni dindar bir bacı kimi görür – heç vaxt namazımı qaçırmıram, Quran əzbərləyirəm, təhəccüdə qalxıram, qapalı geyinirəm. Amma son vaxtlar içimdə tam bir boşluq var. Zahirdə dindar görünsəm də, qəlbim bunun çox uzağında. Əvvəllər İslami söhbətlər məni ağladar, dualarımı elə bir əminliklə edərdim ki, istədiyim olmasa belə, ən azı savab qazanacağıma inanardım. Çox şeydən imtina etdim: makiyaj, musiqi, daha örtülü geyinməyə başladım. Ən çətini isə canlı varlıqların şəklini çəkməyi buraxmaq oldu. Bu mənim ixtisasım idi – oxumuşdum, dərs keçirdim, karyeramı bunun üzərində qurmağı planlaşdırırdım. Amma hər dəfə insan fiquru çəkəndə vicdanım narahat olurdu. Araşdırandan sonra haram olduğunu başa düşüb sakitcə dayandım, ailəmə heç nə demədim. Onlar mənə kollec oxuyanda maddi dəstək oldular, rəsm ləvazimatları aldılar. Allaha görə sevdiyim az qala hər şeyi tərk etdikdən sonra içimdə bomboşluq hiss edirəm – bunun şeytanın vəsvəsəsi olduğunu bilirəm. Allahın daha yaxşısını verəcəyinə inanıram, amma bəzən sadəcə bezmiş halda oluram. Günlərimi dolduracaq heç nə yoxdur: nə iş, nə doğru-düz yaxın dost, nə də həyat yoldaşı. Davamlı olaraq öz nəfsimlə mübarizə aparıram. İçimdə bir səs soruşur: “Özümü niyə saxlayıram ki, hamı əylənir, mən isə mübarizədən başqa heç nə eləmirəm?” Daha betəri, adi-arı mübahisələr zamanı valideynlərim məni ikiüzlü adlandırır. Namazlarımın, Quran dərslərimin heç nəyə yaramadığını, çünki “pis qız” olduğumu deyirlər. Bu məni hər şeyi sorğulamağa məcbur edir. Düşünürəm: “Hər şeyi buraxım? Heç ruhən bir bağ hiss etmirəm, bu qədər çabanın nə mənası var?” Bu yaxınlara qədər niqab taxmağı belə fikirləşirdim, indi isə bəzən hicabımı çıxarıb atmaq istəyirəm. İçimi boşaltmağa ehtiyacım var. Nə məsləhət verə bilsəniz çox məmnun qalaram, və xahiş edirəm, dualarınızda məni unutmayın.