Mənə dürüst bir cavab lazımdır, sadəcə təsəlli yox

Həmişə inanırdım ki, Allah sırf yaxşıdır, kimin səmimi olduğunu görür və həqiqətən yaxşılığa doğru çalışanı heç vaxt tərk etmir. Kimisə incitməməyə çox çalışdım, hətta istəmədən də olsa, bəzən özüm üçün xeyir-dua istəyəndə başqalarına da eynisini arzulamadığım üçün günahkar hiss edirdim. Amma indi baş verənlərdən sonra nəyə inanacağımı bilmirəm. İllərdir həyatım getdikcə daha da çökür, amma ətrafımda daha az düşüncəli və ya mehriban görünən insanların daha yüngül yüklərlə yaşadıqlarını izləyirəm. Sonsuz mərhəmətli olaraq təsvir edilən bir Rəbbin, onilliklər boyu anamla mənim üzləşdiyimiz çətinliklərə şahid olub susmasını ağlım kəsmir. Həyatımızın, gəncliyimizin çox hissəsi sadəcə dolanmaq uğrunda yox oldu. Güclənmək əvəzinə özümü tükənmiş, kinli, ümidsiz hiss edirəm, bəzən elə ağır gəlir ki, bu ağrıları çəkməkdənsə, sadəcə yox olub getməyi arzulayıram. Xahiş edirəm, mənə tanış cümlələrlə gəlməyin: “Allah daha yaxşı bilir”, “bunda bir hikmət var”, “bu səni gücləndirəcək” ya da “bir gün hər şey dönəcək”. Peyğəmbərlərin hekayələrini, səbir və təvəkküllə bağlı dərsləri bilirəm. Elə mən də onları yaşadım. Güvəndim, gözlədim, buraxdım, özümə Allahın xəbərdar olduğunu xatırlatdım. Amma reallığım yüngülləşmədi, əksinə daha da sərtləşdi. Bəzən düşünürəm – əgər lap əvvəldən heç kimin məni xilas etməyəcəyinə, hər şey üçün özümün çabalamalı olduğuma inansaydım, həyatım daha asan olardımı? Bəlkə daha çox riskə girər, fərqli seçimlər edər, yolların açılacağına ümidə daha az söykənərdim. Bütün bu çətinliklər nə yaratmaq üçündür? Mətanət? Özümü daha zəif, daha az ümidli, daha az həvəsli hiss edirəm və guya hər damla göz yaşını, hər ağrılı gecəni sayan bir Allaha yaxınlıq hiss edə bilmirəm, amma bu göz yaşlarının axmasına izn verir. Artıq möcüzələr belə istəmirəm. Bəzən sadəcə göz yaşısız, əzilmədən bir gün keçirməyi arzulayıram. Düzünü desəm, hesab edirəm ki, imanımı itirmişəm. Kimdənsə dinin nəyin bahasına olursa olsun müdafiə olunmasını tələb etmirəm. Mən bu nöqtəyə həqiqətən gəlib çıxmış – Allahın susqunluğuna, dünyanın haqsızlığına, təvəkkülə, əzabın həmişə rahatlığa ya da gücə çevrilməməsinə şübhə etmiş, amma yenə də özünü aldatmadan inanca geri dönə bilmiş bir qardaşdan ya da bacıdan eşitmək istəyirəm. Çünki hazırda bacarmıram.