Daha Dua Etməyə Ürəyim Gəlmir, Sizin Məsləhətinizə Ehtiyacım Var

Əssəlamu aleykum, xahiş edirəm kömək etmək istəyirsinizsə bunu oxuyun, bəlkə bir həllə yol açar. 20 yaşım var, üç ildən çox idi ki namaz qılırdım. Amma başladığım vaxtlar bir az fərqli idi. Ailəm mənə nəsihət etməyə çalışırdı, niyyətləri yaxşı olsa da, dedikləri şeylər mənə batırdı. Deyirdilər ki, "Namaz qılmırsan, deməli həyatın mənasızdır, bütün yaxşı əməllərin heç nəyə dəyməz." Ya da "Səni namazdan saxlayan tək şey telefonundur." Bu səbəblər mənə səthi gəlirdi. Həmişə maraqlı idim, araşdırmağı sevirdim, dərslərim də yaxşı idi. Düşünürdüm ki, əgər müsəlman doğulmasaydım, bəlkə də heç olmazdım. Ona görə də İslamı özüm üçün dərindən anlamalı idim, səthi şəkildə yox. İstədiyim bu idi. Bir gecə dua edib Allahdan istədim ki, mənə davamlı namaz qılmaq nəsib etsin və heç dayanmayım – o gündən etibarən namaza başladım. Kimsə məni inandırdığı üçün deyil, düzü, onlar artıq məndən ümidi kəsmişdilər. Allahın köməyi ilə bunu özüm üçün istədim. Amma illər keçdikcə, universitetdə idim – ən yaxşılardan birində, əlhəmdülillah, amma proqram çox ağır idi. Sübh namazından əvvəl qalxıb dərs oxuyurdum, evə axşam 6-7-dən tez gəlmirdim. O qədər gərgin idi ki, az qalırdım ağlımı itirim. Bu da məni çox vaxt namazları birləşdirməyə vadar etdi, bəzən də yorğunluqdan yerə sərilib namazları qaçırırdım. Həftə sonları qaçırdıqlarımı qəza etməyə çalışırdım. Yavaş-yavaş gördüm ki, namazı tələsik qılıram, haqqını vermirəm, axırda bəzilərini atlayırdım. Sonra həm dərsdən, həm namazdan soyudum, vaxtımı yatmaqla ya da telefonla keçirirdim. Pis vərdişlər yarandı... ta ki namazı tamamilə buraxdım. Özümdən utanıram, gəlib çıxdığım nöqtədən məəttələm. Pis vərdişlərimi sadalamağa ehtiyac yoxdur. Həyat eşqimi itirmişəm, artıq heç nə məni həqiqi mənada həyəcanlandırmır. Həyat solğun görünür, ən pisi də odur ki, namaz qılmaq istəyim yox olub. İndi namaz ağır bir tapşırıq kimi gəlir, ondan qaçıram – qaçmaq da mənə bir növ sakitlik verir, təəssüf ki. Hal-hazırda fasilədəyəm, ona görə ayağa qalxıb namazımı bərpa etmək üçün yol göstərişinə ehtiyacım var. Amma boş vaxtım olsa da, heç namaz qılmaq istəmirəm. Bu da ailəmin mənə sərt baxışlar atmasına səbəb oldu, xüsusən tək yaşayıb onları arabir ziyarət etdiyim üçün. Bəzi günlər nəsihət edirlər, digər günlər narazı baxıb incik sözlər deyirlər. Onları qınamıram – hər şeyi pozmuşam, haqlıdılar – amma bu da məni daha yaxşı hiss etdirmir. Elə bilirlər cəhd etməmişəm, amma etmişəm. Namaz haqqında hər podkastı dinlədim, istiğfar deyirəm, yenidən namaza başlayıram, sonra dayanıram, çünki elə bil hər şey çox çətindir. Ürəyim yorulub, özümə qarşı dürüst olmaq istəyirəm. Artıq namazda yaxşı deyiləm, çətinə dönüb. Xahiş edirəm mənə məsləhət verin... hər şeydən qaçıram, günlərimi namazsız keçirirəm. Allahım, mənə ibadətdə tənbəllik etməyən təvazökar bir ürək bəxş et, bütün müsəlmanları dində sabitqədəm et. Amin.