İmanın Zəiflədiyi Anlarda Ümidi Tərk Etməmək

Salam, hamıya. Düzünü desəm, mən həmişə imanımla mübarizə aparmışam və dünyadakı bütün bu ağrı və ədalətsizliklər üzündən, Allaha (c.c) olan inancımın ciddi sınaqdan keçdiyini hiss edirəm. Öz həyatım çox çətin görünür və dünya elə qaranlıq görünür ki. Elə bilirəm ki, pis adamlar rəfah içində yaşayır, günahsızlar isə əzab çəkir. İnsanlar "Allahın planına güvən" və ya "Qiyamət günü ədalət olacaq" deyəndə çox əsəbləşirəm. Amma nə vaxt? Mənə zərər verənlərin ən yaxşı həyatlarını yaşadıqlarını görürəm, mən isə ləkələnmiş adım və hətta evdən çıxmağa belə həddindən artıq narahat olduğum üçün geridə qalmışam. Mən tərk edilmiş və tək hiss edirəm, sanki artıq mənə heç kim inanmır. Bu səbəbdən mən burdayam, bir az da olsun məna tapmağa çalışıram. Dua edirəm, Allahdan həyatımın niyə belə olduğunu soruşuram, işlərin yaxşılaşması üçün yalvarıram. Amma hələ rahatlıq gəlmədi. Və sonra xəbərləri görmək – müharibələr, korrupsiya, başqalarına təsəvvür edilməz əzab verən və heç bir nəticə ilə üzləşməyən insanlar – bu həddindən artıqdır. Qurbanlar, xüsusən də uşaqlar üçün ürəyim parçalanır. Bu məni fiziki olaraq xəstə edir. Ailəmə depressiya ilə mübarizə apardığımı deməyə çalışanda, dedilər ki, sadəcə daha güclü imana ehtiyacım var. Mən çox çalışdım, amma o yaxınlığı hiss etmədim. Bu məni düşündürür... Allah məni eşidir? O, bütün bu əzabı izləyir? Mən inanmaq istəyirəm, həqiqətən istəyirəm, amma bəzən **mənim insanların əsas yaxşılığına olan ümidim, hazırda ilahi plana olan inancımdan daha güclü hiss olunur.** Mən hələ də yaxşı, saleh insanların olduğuna inanıram. Sadəcə dua edirəm ki, onlar – və hamımız – sülh tapa bilsinlər və bu şərdən azad bir dünyada yaşaya bilsinlər. Xahiş edirəm, məni dualarınızda xatırlayasınız.