İslama doğru çəkilmək – qəribə ama gözəl bir hiss

Əssəlamu əleykum, hamıya. Mən 22 yaşında bir bacıyıq, katolik doğulmuşam və olduqca ənənəvi bir katolik mühitində böyümüşəm. Din həmişə uşaqlıqda var idi, illərlə xristianlıq mənim hər şeyə baxışım idi. Amma yaşlandıqca, daha çox sual verməyə başladım, nəhayət dindən tamamilə uzaqlaşdım. Özümü tam ateist deyil, agnostik kimi hiss edirdim. Bütün cavabları bilməməyə öyrəşmişdim, iman anlayışı artıq mənə uyğun gəlmirdi. Amma son zamanlar gözlənilməz bir şey baş verib. Mən islam haqqında səmimi maraq duymağa başlamışam. Əvvəlcə sadəcə maraq idi – Qərbdə gördüyümüz stereotiplərin və qorxulu başlıqların arxasındakı dini anlamaq istədim. Tarixi, Tövhid anlayışını, Quranı və islamın təlimini öyrənməyə başladım. Amma bir nöqtədə bu maraq sözlə ifadə edə bilməyəcəyim bir şeyə çevrildi. Bunu qəribə hiss edirəm, çünki planlarımda heç yox idi. İllərlə dini uzaqda saxladıqdan sonra heç düşünməzdim ki, könüllü olaraq başqa bir dini araşdıram, üstəlik bu cür çəkilmə hiss edim. Bəzən bir təlim və ya islamın bir aspektini oxuyub uşaqlıqdan bəri düşünmədiyim şeylər haqqında düşünürəm. Daha çox öyrənmək istəyirəm, köhnə fikirlərimə meydan oxunur. Nəticələrə tələsməməyə, heyranlığı imanla qarışdırmamağa çalışıram. Tənqidi düşüncəli və açıq fikirli olmağa çalışıram, islamı sadəcə yeni olduğu üçün romantikləşdirmirəm. Amma ürəyimi tutan bir şey var, onu izah etmək çətindir. Maraqlıdır, aranızda kimlər oxşar bir şey keçiribmi? Bir imandan böyüyüb, sonra agnostik və ya ateist olub, gözlənilmədən islama doğru çəkilən oldumu? Bunu necə idarə etdiniz? Müəyyən bir an, təlim və ya yavaş bir anlayış varmı işləri yerinə oturtmağa kömək edən? Təcrübələrinizi eşitməyi çox istəyirəm, inşallah.