Dinimdə Tamamilə Çökmüş Hiss Edirəm

Salam, mən olmalı olduğum müsəlmandan uzaq olduğumu düşünürəm. Hər nə qədər çox səhv etsəm də, həmişə hər şeyi dərin hiss edən və başqalarını çox qayğı ilə düşünən biri olmuşam. Düzünü desəm, keçən bir neçə il bəzi cəhətdən gözəl olsa da, mən vaxtımın çoxunu kədərli və depresiv keçirdim. Həyat çətinləşdikcə, hər şeyin indi daha ağır hiss olunduğu üçün, keçmiş o çətin günləri darıxdırıram. Bütün bunların içində heç vaxt həqiqətən Allaha müraciət etmədim. Bu, elə bir mərhələyə çatıb ki, bir neçə ay əvvəl keçirdiyim ən çətin dövrüm belə, indi qarşılaşdığım şeylər tərəfindən tamamilə kölgədə qalıb. Mən hər şeyin ən pis tərəfini görməyə meyilliyəm. Ən böyük qorxularım valideynlərimi məyus etmək və sevdiyim insanları itirməkdir. Allaha daha yaxınlaşmaq fikrində idim, amma sadəcə... bunu edə bilmədim. Bir neçə ay əvvəl, qəflətən özüm dəyişmək üçün xüsusi bir dua etdim. Sonra, birdən-birə həyatımdakı hər şey dağılmağa başladı. Təfərrüatlara girməyəcəm, amma ən böyük qorxularımın çox güman ki, gerçəkləşəcəyini anladım. Mən elə bir vəziyyətdəyəm ki, heç nə bunu dəyişə bilməzmiş kimi hiss edirəm; sadəcə bu daimi, əzabverici ağrını qəbul etməliyəm. Öz həyatıma son qoymağı daim düşünürəm. Valideynlərimin və qardaş-bacılarımın əksər çətinliklərimdən xəbəri yoxdur-onlar çox qayğıkeşdirlər və mən onların bu sevgisini bilmədən onların üzünə atdığımı hiss edirəm. Məncə, namaz yalnız şeylərə baxışımı dəyişərdi, vəziyyətin özünü yox. Həmişə ağlayıram, 'Ya Allah, niyə?' deyə soruşuram. Özümü ilişib qalmış kimi hiss edirəm-bir az yaxşı olaram, sonra tamamilə dağılıram. Ailəmdəki heç bir insan nələr keçirdiyimi başa düşməz. Mənə sadəcə bir məsləhət, bir bələdçilik, Allahın böyüklüyü və mərhəmətinin bir nişanı lazımdır. Tutunacaq bir şey.