Quranı açıq ürəklə kəşf etmək: qeyri-müsəlman kimi səmimi səyahətim

Əssəlamu aleykum, hamınıza. Bir az şəxsi nəsə paylaşmaq istəyirəm, ümid edirəm ki, mehriban fikirlər gələcək. Hazırda Quranın ingiliscə audiokitabını dinləyirəm – texniki olaraq oxumuram deyə bilərik, amma yenə də içimə çəkirəm. Özümü dindar adlandırmıram. Boş bir xristian evində böyümüşəm, ailəm sonradan dindən uzaqlaşdı. Uşaqkən şübhə mərhələlərindən keçdim, kilsə darıxdırıcı gələndə bu normaldı deyə düşünürəm. Amma böyüdükcə Allaha və yerli cəmiyyətə cəzb olundum. Zamanla isə çoxlarının nifrətə bəraət qazandırmaq və ya özlərini üstün hiss etmək üçün dindən istifadə etdiyini gördüm, bu məni uzaqlaşdırdı. İmanımın nə vaxtsa gerçək olub-olmadığını, yoxsa sadəcə aidiyyət hissini sevdiyimi düşündüm. İllər sonra geniş səyahət etdim, müxtəlif dinlərdən insanlarla tanış oldum, hamısı heyranedici və gözəl idi. Dinlə hörmətlə yanaşılırsa – nifrət, zərər, mühakimə yoxdursa – heç bir problemim yoxdur. Pakistanda ərimlə tanış oldum, o, müsəlmandır, inancını mülayim şəkildə yaşayır. Beş ildir evliyik, onun inancları sülhə əsaslanır: zülmü, məcburi örtünməyi, şiddəti rədd edir, tez-tez başqalarına deyir ki, əsl İslam zərər verməyi qəbul etmir. Onun inancına həmişə hörmət etmişəm. İslamın tez-tez səhv başa düşüldüyü bir yerdə yaşadığım üçün, onun gözəlliyini daha yaxşı anlamaq və lazım gələndə ərimi müdafiə etmək üçün Quranı oxumaq istədim – inanclı olmasam da. O, oxuduğumu bilmir; onu təəccübləndirib dəstəyimi göstərməyi planlaşdırmışdım. Amma indi bəlkə də özümə saxlayaram, çünki səmimi reaksiyalarım aramızda məsafə yaratmasın. Onun inancı özünə aiddir, buna hörmət edirəm. Hələ yalnız yeddinci surədəyəm, amma artıq bir çox hisslər oyadır. Əvvəlcə qorxu hiss etdim – çoxlu ayələr inanmayanlar üçün cəzadan, Allahdan qorxmağın gərəkliliyindən bəhs edir. Cəhənnəmdən qaçmaq üçün inanmalı olduğumu düşünüb panikaya düşdüm. Amma sakitləşəndən sonra anladım ki, hər hansı iman ürəkdən gəlməlidir, mən isə mehribanlıq və mərhəmət sahibi bir Yaradana cəzb olunuram. Bəzən mesaj qarışıq görünür: bir sətir sərtliyi, digəri mərhəməti təlqin edir. Bu, bəzilərinin şiddət üçün necə təhrif edə biləcəyini görməyimə səbəb olur, amma bilirəm ki, bu, İslamın həqiqi siması deyil. Bir də insanların ağ-qara bölünməsi məni çətinləşdirir. Quran deyəsən deyir ki, möminlərlə inanmayanlar yaxın ola bilməzlər, halbuki mən saf ürəkli inanmayanlar tanımışam. Çoxumuz sadəcə nəyin doğru olduğunu bilmirik – biz insanıq, bu gün aydın möcüzələr görmədən yaşayırıq. Şəxsi əxlaqım, mehribanlıq və bərabərliyə əsaslanan, bəzən oxuduqlarımla toqquşur, xüsusən qadınların dəyəri və ya sərt rəftarlarla bağlı. Hiss edirəm ki, öz doğru-yanlış anlayışım bəzən daha dincdi. Bunu müzakirə üçün yox, sadəcə səmimi emosiyalarımı ifadə etmək üçün paylaşıram. Din nəfəskəsici ola bilər, amma eyni zamanda qarışıq, aydınlıq verir, amma sonsuz suallar buraxır. Başqalarının həyatlarını bu qədər tam şəkildə necə həsr etdiyini düşünürəm. Müsəlman olsun ya olmasın, kimsə Quranı oxuyarkən bənzər şeylər hiss edibmi? Ya da tamamilə fərqli bir təcrübəniz olub? Hörmətlə eşitmək istərdim. Dinlədiyiniz üçün cəzakəllahu xeyr.