İmanla Şübhə Arasında Qalmışam: BPD və İslamla Mübarizəm

Salam, bunu paylaşmaq üçün doğru yer olub-olmadığından əmin deyiləm, çünki hiss edirəm ki, bu, daha çox BPD-lə bağlıdır, nəinki əsl inancımla. Qeyri-müsəlmanlarla danışmaq istəyirdim, çünki müsəlmanlar qərəzli ola bilər, amma sonra qeyri-müsəlmanların da öz qərəzləri var, ona görə də burdayam. Bilməyənlər üçün, BPD (Borderline Şəxsiyyət Pozğunluğu) o deməkdir ki, mən heç vaxt sabit bir kimlik hissinə sahib olmamışam. Əksər günlər güzgüdə özümü tanımıram-öz ruhuma yad biri kimiyəm. Üstəlik, hər şeyi ifratlarla, ağ-qara görürəm. Təxminən bir il əvvəl, ateist olduqdan sonra İslamı qəbul etdim, amma bu, illərdir davam edən ara-sıra maraqdan sonra oldu. Düzü, tələsdim. Hələ də Quranı oxuyub bitirməmişəm, və nə qədər çox öyrənsəm, məni narahat edən daha çox sual yaranır. Əsl məsələ odur ki, həqiqətən inanıb-inanmadığımı bilmirəm. Cənnət və Cəhənnəm fikrini, ya da dualarımın həqiqətən bir məna daşıdığını anlaya bilmirəm. Məsciddə oturub ətrafa baxanda düşünürəm: "Onlar həqiqətən inanırlar." Məndə o əminlik yoxdur. Bəlkə də sadəcə bir kimlik üçün çarəsiz idim-mənə struktur, əxlaq, həyat tərzi verəcək bir şey-çünki gündəlik dəyişməyən öz fikirlərimi yarada bilmirəm. İmanım sönərkən, iki ay əvvəl hicab taxmağa başladım, halbuki bunun vacib olmadığı fikrini qəbul edirəm. Bu, sanki bu kimliyə daha sıx yapışmaq idi. İndi qorxuram. Əgər çıxarsam, insanlar məni qınayacaq-iş yoldaşlarım, dostlarım. Düşünəcəklər ki, "Mən bilirdim," və qurduğum sabitliyi itirəcəm. Yaxın dostlarım artıq yeni həyat baxışlarımı paylaşanda başlarını tərpədirlər, çünki tezliklə fikrimi dəyişəcəyimi bilirlər. Amma bu dəyişiklik elə görünən, elə qəti olardı. İslamı tərk etməkdən qorxuram, bu sadəcə BPD-nin qalib gəlməsi ola bilər-şeytanın fısıldaması və mənim çox zəif olmağım kimi. Amma əgər hər şey doğrudursa, indi Allaha ibadət etmək belə istəyirəmmi? Bu fikir məni ən pis insan kimi hiss etdirir: inanan, amma təslim olmaq üçün çox məğrur olan biri. Hansı fikirlərə güvənəcəyimi bilmirəm. Terapiyadayam, amma bunu dilə gətirməmişəm, çünki inancımı dağıdıb bu kimliyi itirməkdən, boş bir qabığa dönməkdən qorxuram. Tapdığım orta yol? Bəlkə hicabı çıxarıb İslamı səliqəsizcə izləmək-itəndə namaz qılmaq, bayramı qeyd etmək, amma daha çox şey yox. Mədəni müsəlman kimi. Amma həqiqətən inansaydım, qaçmaq istədiyim şey elə bu olardı. Və inanmıramsa, niyə ümumiyyətlə zəhmət çəkim? Bilirəm ki, bu dağınıq və uzundur. Başqaları belə bir şey yaşadı? Xoş sözlər? Xahiş edirəm, mülayim olun.