Ailəm zəhərli olub həyatımı bədbəxt edirsə, onlardan uzaqlaşa bilərəm, yoxsa bu böyük günah olar?

Əssəlamu aleykum, hamıya. Ürəkdən gələn bir məsləhətə ehtiyacım var, ailə vəziyyəti məni çox ağırlaşdırır. Qısası: Uşaqlığım boyu ailəm dərin zəhərli, laqeyd və zorakı olub. İndi böyüyəndən sonra elə bilirdim ki, həqiqətən dəyişiblər, amma son hadisələr göstərdi ki, hələ də içlərində pis niyyətlər gizlədirlər – mənə qarşı yalan danışıb həyatımı mümkün qədər çətinləşdirməyə çalışdılar. Tamamilə əlaqəni kəssəm, haram olarmı? Biraz kontekst verim: Mən elə bir ailədən gəlirəm ki, dini nə zaman istəsələr seçib istifadə edirlər. Böyüyərkən böyük qardaşım mənə fiziki zorakılıq edirdi, ailəm isə həmişə buna bəhanə gətirirdi ki, ona yalnız “danışacağıq”, ciddi cəza verməyəcəyik. Zorakılıq nəhayət dayandı, mən də onu bağışlamağı seçdim, halbuki o heç vaxt bağışlanmaq istəmədi. Anam mənə o qədər laqeyd yanaşırdı ki, öz başımın qayğısına qalmağı tək öyrənməli oldum – duş almadan, dişlərimi fırçalamadan, paltarlarımı dəyişmədən, düzgün yemək yemədən keçinirdim. Böyük bacım iyləndiyimə və gigiyenamın olmamasına lağ edirdi, tez-tez ögey bacılarımla düz qarşımda mənim haqqımda qeybət edirdi. Yenə də həm onu, həm də anamı bağışladım, halbuki onlar heç vaxt bağışlanmaq istəmədilər, çünki yaxşı bir müsəlman olmaq və ailə bağlarını qorumaq istəyirdim. Zamanla bacı-qardaşlarıma və valideynlərimə daha yaxın oldum, amma qardaşım evlənəndə işlər pozuldu. Onun arvadı məndən xoşu gəlmədi və mənə qarşı yalanlar uydurub bütün ailəni mənə qarşı qaldırdı. Qardaşım onu dəstəklədi, birlikdə hamını inandırdılar ki, mən məcburi atamın yanında yaşamalıyam (çünki bacı-qardaşlarım orada yaşayır və məni “nəzarətdə saxlaya” bilərlər) və etmədiyim şeylərə görə fiziki cəzalandırılmalıyam. Qardaşım hətta özünü müdafiə etməyə çalışanda məni döyməklə hədələdi. Anam düz üzümə dedi ki, mənə inanır, amma yenə də bacı-qardaşlarımın qoyduğu qaydalara uydu, hətta atamın onun evinə gəlib məni zorla aparmasını təşkil etdi. Ora gedəndən sonra mənə bütün evə yemək bişirməyi tapşırdılar, onlar isə haqqımda yalan danışmağa və arxamca pis sözlər deməyə davam etdilər. Əgər onlara xidmət etməsəydim və ya yeməyə çağırmasaydım, atam qışqırırdı ki, belə davranmaq “səhvdir” və ailələr “səhvlərə” görə kin saxlamamalıdır. Atam çox ənənəçidir və tez-tez İslam qaydalarını özünə uyğun çevirir, məsələn, deyir ki, İslam qadınlardan kişilər üçün yemək bişirib təmizlik etməyi tələb edir. İndi işim var və pul yığa bilirəm, ciddi şəkildə köçüb ailəmlə bütün əlaqəni kəsməyi düşünürəm. Planlarımdan heç xəbərləri yoxdur və buna heç vaxt icazə verməzlər – çox güman ki, bir qadının tək yaşamasının haram olduğunu iddia edərlər, halbuki mən yetkinəm və maddi cəhətdən müstəqiləm. Anamla minimal əlaqə saxlaya bilərəm, çünki bilirəm ki, icazəsiz getsəm, bacı-qardaşlarım və atam onu günahlandıracaq və həyatını bədbəxt edəcəklər. Anam mənə açıqca pis davranmır, amma bacı-qardaşlarıma nisbətən mənə nəzərəçarpacaq dərəcədə pis yanaşır, halbuki mən ona fəal kömək edən, yemək bişirən və lazım olanda təmizlik edən yeganə övladam. Bacı-qardaşlarım onun “intizam” göstərişlərinə əməl etmədiyinə görə danlayanda anam mənə hücum edir, deyir ki, onun bütün stresinin səbəbi mənəm. Beləliklə, əsas sualım budur: Təsvir etdiyim hər şeyi nəzərə alsaq, ailəmlə tamamilə əlaqəni kəsmək haram olarmı? Şübhəsiz ki, Allah sonsuz mərhəməti ilə mənə bu qədər dərin zərər verən insanlarla bağlı qalmağın nə qədər dözməz dərəcədə çətin olduğunu və bunun mənim rifahıma necə təsir etdiyini başa düşür. Bu şəkildə özümü qorusam, günaha batmaram? Hər hansı bir rəhbərlik və ya fikir çox önəmli olardı – bura qədər oxuduğunuza görə cəzakum Allahu xeyran.