100 Trilyon Hüceyrə, Heç Də Əldən Qaçırmamağınız Tək Bir Ruh

Hər kəsə əssəlamu əleyküm, ümid edirəm mübarək bir gün keçirirsiniz. Mən, hər şey haqqında məntiqi düşünməyi sevən, sadəcə riyaziyyatla maraqlanan biriyəm. Bu gün, əslində kim olduğumuz və bunun Allah yolundakı imanımızla necə əlaqəli olduğu barədə sadə, amma bir qədər dərin bir fikir ağlıma gəldi. Elm deyir ki, bədənimiz təxminən 100 trilyon hüceyrədən ibarətdir, hər biri öz başına yaşayır. "Mən" deyəndə, sadəcə ağzınızdakı və boğazınızdakı bəzi hüceyrələr havanı hərəkət etdirir. Amma, düzünü desək, 100 trilyon ayrı şey necə olub da birdən tək bir şəxsə çevrilir? Maddi cəhətdən baxdıqda, buna cavab yoxdur - amma təkcə fiziki dəlillərə güvənən eyni insanlar, hər dəfə kiminsə ilə söhbət edərkən bunu unudurlar. Sadəcə başqa bir insanla danışmaqla belə, mikroskop altında görə bilmədiyiniz vahid bir ruhun mövcud olduğunu qəbul etməyə məcbur olursunuz. Bunu məhkəmə zallarında da görürük. İllər əvvəl etdiyiniz bir cinayətə görə bu gün cəzalandırılırsınız, baxmayaraq ki, hüceyrələrinizin çoxu artıq yox olub. Cəmiyyət təbii olaraq, dəyişməyən qeyri-fiziki bir "sən"ə inanır. Və əgər kimsə "Mən yalnız öz varlığıma güvənirəm" desə belə, bu fikir öz-özünə dağılır. Bizim beş duyumuz var, hamısı fərqli sinirlərdən və beynin müxtəlif hissələrindən istifadə edir, amma hamısı mükəmməl şəkildə birləşib bizə vahid bir təcrübə verir. Necə? Heç bir maddi məntiq bunu izah edə bilmir. Məncə, bu, vahid olmaq hissi kimi bir növ altıncı duyudur. Əgər ruhi tərəfi görməzdən gəlsək, biz sadəcə qarışıq bir ət-sümük yığını olarıq, gerçək bir istiqamətimiz olmaz. Daha pisi, əgər insanları sadəcə atomlar kimi görsəniz, onda onların hisslərinə və ya hüquqlarına niyə hörmət edəsiniz ki? Bu düşüncə tərzi dəhşətli şeylərə - qətllərə, oğurluğa, nə deyirsən ona - yol açır, çünki o, həyatın müqəddəsliyini əlindən alır. İslam bunu gözəl şəkildə düzəldir. İçimizdə hiss etdiyimiz təklik, birbaşa Əl-Vahid olan Allahın bir əlamətidir. Bu tək ruhu bizim içinə qoyan Allahdır, o, bizim şəh damarımızdan da yaxındır. Məncə, əgər Allah onu hətta bir az da geri çəksəydi, bu vahid özünü hiss etmək duyğusu sadəcə parça-parça olardı. Siz bu barədə nə düşünürsünüz?